Depeche Mode soms gevangen in eigen muzikale idioom

Zondag 7 mei mogen we weer: Depeche Mode in Nederland, in de Amsterdamse Ziggo Dome. Live valt 's werelds grootste elektronische band uit Essex zelden tegen.

Cover album Depeche Mode

Die garantie bieden de studioplaten niet. Veel meer dan 'in orde' was de laatste trits niet. Een dragende hit van het kaliber Enjoy The Silence lijkt er niet meer in te zitten.

Spirit, studioplaat nummer veertien, biedt één echte verrassing: de boze, activistische teksten van Martin Gore, over de toestand in de wereld. 'We're going backwards', galmt Dave Gahan in de sterke opener. 'Backwards to a caveman mentality.'

Even verderop: 'You've been pissed on for too long (...) Where's the revolution? Come on people, you're letting me down.'

De woede voelt echt en verschaft Spirit ook in songs als Scum en Cover Me een vurigheid die op andere recente albums ontbraken.

Depeche Mode
Pop
Spirit
Columbia/Sony

Wat tegenvalt, is dat de sound toch heel nadrukkelijk hetzelfde blijft. Van nieuw muzikaal elan is nergens sprake, ondanks de aanwezigheid van de veelzijdige producer James Ford (Arctic Monkeys tot Jessie Ware en veel daartussenin).

Na een sterke start komen zwakkere songs voorbij (You Move) en zit Depeche Mode soms een beetje gevangen in het eigen muzikale idioom. Om welk Spirit-nummer roepen we over tien jaar nog? Of op 7 mei?

Depeche Mode
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden