Depardieu trakteert critici op ongezouten levensverhaal

Gérard Depardieu, bête sauvage van de Franse film, wordt verguisd in eigen land. In zijn autobiografie rekent de acteur onbeschaamd af met zijn critici. 'De Fransen haten succes en geld.'

Depardieu in 1996. Beeld afp

Gérard Depardieu had eigenlijk helemaal niet geboren moeten worden. Zijn moeder probeerde haar zwangerschap eigenhandig af te breken met breinaalden. Ze vertelde het zelf, 'maar ze vertelde het verhaal met liefde'. Want: 'Wat is hij schattig, gelukkig dat hij gekomen is!', schrijft Depardieu in zijn deze week verschenen autobiografie.


Depardieu begon zijn leven als 'straathond', kind van arme ouders in het slaperige Châteauroux in midden-Frankrijk. In de jaren zeventig en tachtig werd hij een internationale superster met films als Les Valseuses, Novecento of Danton. Nu, op zijn 65ste, is hij weer een beetje straathond. Een schatrijke straathond weliswaar, maar niettemin grondig verafschuwd wegens zijn drank- en vraatzucht, de vormloze homp vlees die zijn lichaam geworden is, zijn fiscale vlucht uit Frankrijk, zijn luidkeels beleden vriendschap met de Russische president Vladimir Poetin.


In de autobiografie Ça s'est fait comme ça ('Zo is het gebeurd') antwoordt Depardieu zijn critici met het welgemeende je m'en fous ik heb er schijt aan van de volksjongen. Depardieu schaamt zich nergens voor. 'Ik heb de breinaalden van mijn moeder overleefd, waar zou ik bang voor moeten zijn?' Dus vertelt hij hoe hij als 10-jarige fellatio pleegde met vrachtwagenchauffeurs, tegen vergoeding uiteraard. Of hoe hij als 14-jarige de graven van welgestelde burgers van Châteauroux openbrak om de lichamen te ontdoen van juwelen, dure schoenen en andere kostbaarheden. Hij wordt tot drie maanden jeugdgevangenis veroordeeld wegens autodiefstal.

Beeld AFP

'Handen van een beeldhouwer'

Het verhaal krijgt een sprookjesachtige wending als een gevangenispsycholoog opmerkt dat hij 'de handen van een beeldhouwer heeft'. Depardieu wordt zich bewust van zijn artistieke gevoeligheid. Op zijn 16de trekt hij naar Parijs om acteur te worden. Hij kan nauwelijks teksten onthouden omdat hij praktisch analfabeet is en aan een oorafwijking lijdt, maar hij valt op door zijn 'aanwezigheid'. In het artistieke milieu blijft hij een vreemde eend in de bijt. In mei 1968 mengt hij zich onder de studenten, niet om mee te protesteren, maar om ze te beroven. 'Zet de revolutie voort, jongens, maar laat mij wat poen verdienen.'


Gérard Depardieu is niet meer de wereldster die hij ooit was, verloor zijn zoon Guillaume aan een overdosis, maar speelt nog veel, ook in films van vooraanstaande regisseurs als François Ozon of Ang Lee. Maar van zijn imago is niet veel meer over, sinds hij Frankrijk ontvluchtte vanwege de hoge belastingen. 'Ik heb Frankrijk niet verlaten, de Fransen hebben zichzelf verlaten', schrijft hij. 'Ze hebben hun zin voor vrijheid, hun smaak voor avontuur verloren.' Fransen haten succes en geld, aldus Depardieu. Ze houden van mensen als Raymond Poulidor, de wielrenner die altijd tweede werd in de Tour, maar 'doden hun idolen'.


Nog slechter viel zijn vriendschap met de Russische president Poetin, die hem een Russisch paspoort gaf. 'Poetin is net als ik', zegt Depardieu hierover in een interview met het weekblad Le Point. 'Hij komt van ver en niemand zou een cent voor hem gegeven toen hij jong was. Het had slecht voor hem kunnen aflopen in Leningrad waar hij geboren is. Hij heeft geluk gehad, net als ik.




Beeld X
Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden