Recensie Antonius en Cleopatra

Delicaat liefdesduet in de schaduw van Marcus Antonius en Cleopatra ★★★★☆

Het choreografenkoppel Sofia Dias en Vítor Roriz werkt in de deconstructieve theater­stijl die de Portugese regisseur Tiago Rodrigues oppikte bij het Vlaamse gezelschap TG Stan.

Scène uit Antonius en Cleopatra. Beeld Foto Magda Bizarro

Antony and Cleopatra 

Theater

★★★★☆

Door Teatro Nacional D. Maria II

4/6, Frascati, Amsterdam, op het Holland Festival

Ze praten in de indirecte rede en de derde persoon over hun personages: ‘Cleopatra thinks.’ ‘Antony thinks.’ ‘Cleopatra breaths.’ ‘Antony breaths.’ Dat is omdat de twee performers, choreografenkoppel Sofia Dias en Vítor Roriz, geen personage willen spelen. Ook fysiek houden ze afstand, de handen voor zich uit, alsof ze die onzichtbare figuren ver van zich willen houden. Ze werken aldus in de deconstructieve theaterstijl die de Portugese regisseur Tiago Rodrigues oppikte bij het Vlaamse gezelschap TG Stan. En hoewel dat theoretisch en afstandelijk klinkt, ontstaat tussen de twee performers – én hun personages – toch een roerend en zinnelijk spel van toenaderen en verwijderen, simultaan bewegen, samen in- en uitademen. In de schaduw van die legendarische liefde tussen Marcus Antonius en Cleopatra, zoals beschreven door Plutarchus en Shakespeare, ontstaat voor onze ogen een delicaat nieuw liefdesduet, over intimiteit, eigenheid en willen opgaan in de ander.

De deconstructieve theaterstijl opgepikt bij TG Stan uit zich hier in de afstand die de karakters nemen tussen hun eigen lichaam en de onzichtbare figuren die ze vertolken. Beeld Magda Bizarro
Het choreografenkoppel Sofia Dias en Vítor Roriz wilt niet ‘gewoon’ een personage spelen. Beeld Magda Bizarro

Hij ‘vertelt’ de rol van Cleopatra, zij beschrijft het perspectief van Antony. Achter hen een reusachtige mobile, waarin twee zonnen en manen zachtjes om elkaar cirkelen – net als die vier figuren op toneel. Want hoezeer het Dias en Roriz aanvankelijk ook tegenstaat, ze zullen zich toch tot de beroemde geliefden moeten verhouden. Op het ritme van hun eindeloze woordenstroom, een ingenieuze klankpartituur, naderen ze de ander steeds dichter, totdat ze nauwelijks merkbaar van rol wisselen. Ondertussen vertellen ze de tragische geschiedenis van Antony en Cleopatra, die ze gaandeweg steeds meer belichamen. Daardoor is de sterfscène van Antony uiteindelijk alsnog aangrijpend. ‘Cleopatra ademt’, ‘Antony ademt’, ‘Cleopatra ademt’. Stilte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden