recensie pop

Deerhunter maakte een paar betoverende liedjes, maar ook een aantal misbaksels (drie sterren)

Wat jammer toch dat ook geweldige bands zulke wisselvallige platen kunnen maken. De achtste plaat van het Amerikaanse Deerhunter begint sterk met het ingetogen, door klavecimbel gedragen Death In Midsummer. De melancholieke sepia-tonen sijpelen door in wonderschone melodieën als in No One’s Sleeping en Elements. Het zijn van die betoverende liedjes waarop bandleider Bradford Cox patent heeft. Even een stukje wat belegen Gary Numan-synths in Greenpoint Gothic zijn nog best geestig, maar wat moeten we met Détournement: saaie muziek met daaroverheen een stuk nog suffer gesproken tekst.

Of het afsluitende Nocturne, dat een climax belooft die uitblijft. Zo voorkomt een aantal misbaksels dat je de plaat vaker opzet. En het erge is dat deze wisselvalligheid Deerhunter nu al een plaat of drie parten speelt.

Deerhunter: Why Hasn’t Everything Already Disappeared? 

4AD/Beggars.

3 sterren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.