Decemberdroom

EEN GROSSIER in ijsherinneringen ben ik niet. Als ik in mijn binnenste tuur weet ik waarom. Daar zie ik maaiende armen....

ARJAN PETERS

Vandaar dat ik drie dagen geleden naar de RAI in Amsterdam ging. Parkhal om precies te zijn, een ruimte waar ik menige voetstap heb liggen omdat ik er in juni 1993 vier avonden heb gefigureerd als Egyptische soldaat met zuidwester, lans en sandalen. Het ging toen om de legendarische uitvoering van de opera Aïda die door rampspoed en schandalen was omgeven (o maestro Giuseppe Raffa, die met stille trom en volle beurs de plaat poetste!).

Een rare droom voer ik met mij mee, zo irreëel dat ik haar alleen aantip met: wanten, Avercamp, muts en zopie. Dat is schreeuwen om een deceptie, dus laat je de droom achter waar zij hoort. Vóór ik de Parkhal binnen ben, sluit ik dat geestelijke compartiment potdicht af.

Daar zit je dan op je kuipstoeltje, ergens op de negen gigantische tribunes die aan drie zijden om de piste zijn verrezen. Sfeer, intimiteit en akoestiek zijn begrippen waar de Parkhal niets mee kan. Ik zal de woorden 'glad' en 'koud' niet in de mond nemen, maar de show komt verdraaid dicht in de buurt. Er is iets Hollands aan Holiday: Endemol heeft het zaakje jongstleden zomer overgenomen, en in het Corps de Ballet bevindt zich de twintigjarige Ellen Sleutjes. Zij wordt, net als haar collegaatjes, elke twee weken gewogen. Is ze te zwaar, dan vliegt ze eruit: 'In een entertainment-show horen geen dikke konten', verklaarde een begeleider vorige maand in deze krant.

Terwijl iedereen die schaatsenden in het wild kent, ervan doordrongen is dat kont & ijs onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn!

Maar Holiday hééft ook geen ijs, want dat is bonkig en gebroken wit. Ik zag dinsdag roze, blauw, rood en groen uit felle lampen het ijs verdoezelen. Gelikt, dat is het woord. Bij de eerste Las Vegas-veren op dameshoofden dacht ik: zappen. Maar ik zat muurvast op rij 18, Front D, onbeschut voor de applausregentjes. De artiesten draaiden hun hand niet om voor dubbele Rietberger of flikflak. Die perfectie maakte de afstand groter. Ik zag bevrijdende soldaten ('1945'), een astronaut ('1969'), de val van De Muur ('1989') en een goede robot die won van een slechte ('2000'). Ook schaatste er een kontloze Elvis mee, en verloor een doedelzak-Schot op komische wijze zijn kilt. Eronder droeg hij een onderbroek.

Eenmaal op het ijs is niets meer wat het was, leert de mis die Holiday celebreert. Een kunstschaatsdroom komt tot leven, een werveling van welgevormde sterren, cirkels en bellen. Een bang moment brak aan toen een tandpasta-boy ons commandeerde achter op onze stoel te kijken. Daar stond een nummer. Vier nummers moesten naar voren komen.

Strak bleef ik vóór me kijken, in panische vrees dat mijn achterbuurvrouw toch zou wijzen en roepen: 'Voor me! Die vent moet je hebben' Vier anderen waren de klos. Zij moesten met hoepels gooien naar pilonnen. De oma-met-sneeuwcoiffure die haar dochter liet werpen, won. Een schaatster reikte haar de prijs triomfantelijk over: een sporttas.

Er was niemand die zich niet vermaakte. Ongewild begon ik na de pauze ('Wij wijzen u op het rijk geïllustreerde jubileum-boek', schalde een ingeblikte stem) weer hevig te verlangen naar wakken, Bartlehiem, kruiend ijs, stalactieten aan wenkbrauwen, en de vogelpoep die Hilbert van der Duim eens fataal werd.

Alle wrevel verdween echter op slag, toen ik met een verzoenend 'Ieder zijn droom' even opgetogen als de duizenden om mij heen de RAI verliet.

Arjan Peters

Holiday on Ice. Tot en met 22 december in de RAI, Amsterdam. Haast alle voorstellingen zijn uitverkocht.

Kroniek van Kunst & Cultuur verschijnt vanaf 9 januari op donderdag in de bijlage Opmaat.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden