cd-recensie Deafheaven

Deafheaven doet zijn best maar klinkt een beetje futloos (3 sterren)

Albumhoes Deafheaven: Ordinary Corrupt Human Love.

Het is een beetje een raadsel, en aan het eind van plaat Ordinary Corrupt Human Love heb je het helaas niet opgelost. Hoe kan het dat Deafheaven, een band die de gure blackmetal op de voorgaande platen Sunbather (2013) en New Bermuda (2015) heel hip wist te verknopen met postpunk en shoegaze, ineens wat futloos en plichtmatig klinkt? De Amerikanen doen hun best, en lijken in dromerige en jazzachtige tracks als Canary Yellow ook weer op zoek naar een nieuw geluid. Maar de nummers komen niet binnen als een stomp in de maag, zoals op die vorige albums.

De gitaren in het ellenlange nummer Honeycomb zijn wat fantasieloos: steeds dezelfde rammende riffs met dat vertraagde slagje als breekpunt, en in de tweede helft zelfs wat zouteloze metalsolootjes. De bloedmooie en dieptreurige melodieën ontbreken, en al blijft de muziek van Deafheaven bijzonder en origineel, de slagkracht is gewoon wat minder dan we van de band gewend zijn.

Deafheaven: Ordinary Corrupt Human Love. Anti/ Epitaph. 3 sterren.

Meer over