Zin van de week Taal

De zin van de week: ‘Soms begint taal als zang te klinken als zang te klinken’

De Volkskrant staat elke week stil bij de mooiste, lelijkste of anderszins opvallendste zin.

De zin: Soms begint taal als zang te klinken als zang te klinken.

Waar: NRC. Psychologie, 11 juni 2018

Waarom:

Huh? Er staat iets dubbelop. Is het een drukfout? Dat denk je misschien als je deze kop boven het artikel over auditieve illusie leest. Neen, het is geheel expres en slaat op het geluidsfragment dat erbij staat en natuurlijk op de inhoud van het stuk. 

Die komt er in het kort op neer dat zinnen die je hardop herhaalt een melodie lijken te krijgen. De woorden verliezen hun betekenis en verworden tot klank en ritme. Psychologen hebben deze spraak-tot-zang-illusie uitgebreid onderzocht en er onlangs online een groot artikel over gepubliceerd. Maar hoe zit het dan met het lezen van herhalingen? Gaat dat ook zingen in je hoofd? Is er lees-tot-zang illusie? 

Bij mij wel. Alleen al zo’n kop geeft me een bepaald gevoel, bepaald gevoel. Mijn hart gaat er een beetje van dansen. Er ontstaat een melodie in mijn hoofd. Ik kan hem niet echt horen, maar wel voelen. Zoals iemand die doof is, ervaar ik de trillingen van iedere letter. Misschien lijken gelezen herhalingen meer op poëzie dan op liedjes, maar gedichten zijn ook composities. Ik snap nooit waarom mensen ze op muziek willen zetten. Ik hoor ze allang. Zo ook deze ‘zin van de week’ dus. Tralala, doet het in me als ik die lees. Het huppelt in mijn hoofd, stuitert langs mijn brein. En zo moet een tekst zijn, hij moet rocken, pakken. Swingen als een madderfakker. 

Er mag best wat meer geëxperimenteerd worden,  wat mij betreft. Weg met de taaltuttigheid. Een zin moet sappig zijn, zei mijn held Bukowski en ik ben het met hem eens. Er moet vocht uit lopen, dat plakt in je hand. Meer van zulke koppen, zulke koppen in de krant.