Taalgebruik Zin van de week

De zin van de week: ‘Ik voelde me een beetje in een oorlogsgebied’

Jean-Pierre Geelen staat elke week stil bij de mooiste, lelijkste of anderszins opvallendste zin.

Yvon Jaspers Beeld ANP Kippa

Welke zin? ‘Ik voelde me een beetje in een oorlogsgebied’, uitgesproken in tv-programma Pauw, maandag 15 april.

Wie zei dat? Niet een zwaar geëmotioneerde Parijzenaar die in tranen zojuist zijn wereldberoemde kathedraal in rook had zien opgaan. Ook niet een wetenschapper na een expeditie over de smeltende Noordpool. Niet de vader of oom van de vermoorde Anne Faber die aan tafel zaten. Niet cabaretier Najib Amhali die vertelde over zijn overwonnen verslavingen. Het werd gezegd door een aangeslagen Yvon Jaspers, zelfbenoemde boerentrien met schnabbelkont waarmee ze vet in de shit zat. Er was een kritisch stukje in de krant verschenen over haar betaalde klusjes voor een boerenbedrijf, en dat was natuurlijk een grote wantoestand. Van de krant welteverstaan, vond Yvon.

Waarom die zin? Allereerst omdat die zo lekker duidelijk een groeiend fenomeen illustreert: rampeninflatie. Een zuchtje wind wordt door de weergoden van het KNMI tegenwoordig al gauw gevat in alarmcodes met verschillende signaalkleuren. Bij vallende blaadjes schakelt de NS bij voorbaat al over op noodmaatregelen en een crisisplan. Al bij de Moerdijkbrand in 2011 (wie weet het nog?) waarschuwden crisisbeheerders achteraf voor inflatie van de term ‘ramp’. De toestand van de geplaagde Yvon Jaspers zou ze enkele jaren geleden vermoedelijk hebben omschreven als de clichématige ‘emotionele achtbaan’. Nu voelde ze zich na de publicatie ‘extreem onveilig’, als in een ‘oorlogsgebied’. Want ja: ‘Elke dag kon er van alles verzonnen worden en dat kon heel groot worden’. Inderdaad een schrijnende toestand, waar de Verenigde Naties en gezamenlijke hulporganisaties snel moeten ingrijpen.

Waarom nog meer? Omdat achter dat ene verkeerd gekozen woordje ‘oorlogsgebied’ een hele wereld schuilging. De belevingswereld van een presentator die te lang over het paard is getild. Dat laatste tast de realiteitszin aan. Maar ook omdat die paar minuten televisie zo’n fraai, leerzaam stukje mislukt imagomanagement blootlegden; onmisbaar voor cursisten. Alles ging fout: de timing (net op het moment van de brand in de Notre Dame), de setting (met die mede-gasten), de lichaamstaal, en tot slot die woordkeuze. Jaspers wordt door het boerenbedrijf ingehuurd om een imago te verbeteren. Hier toonde zij hoe ongeschikt zij is voor die klus. Een paar honderd kilometer verderop woedde een felle brand; aan tafel bij Pauw lag een klein hoopje as bijeengeveegd, de smeulende resten van wat ooit een monumentale reputatie was. Verpulverd door één fataal zinnetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.