De zin van de weekDit wil ik weken

De zin van de week: ‘Dit wil ik weken’

Afwisselend staan Stella Bergsma en Jean-Pierre Geelen elke week stil bij de mooiste, lelijkste of anderszins opvallendste zin.

Welke zin? ‘Dit wil ik weken.’ Je komt hem overal tegen: in advertenties, op abri’s. Eronder staat steeds een telefoontje afgebeeld. Opsteller is een onbekend schrijverscollectief dat ondertekent met Tele2

Waarom die zin? Omdat die alleen maar vragen oproept. Neem alleen al de schrijfwijze die ik hier en daar tegenkwam en die oogt als een haiku:

Dit

Wil Ik

Weken

Mooi, en dat op Gedichtendag. Inderdaad. Een gedicht moet je altijd goed lezen. Woordgebruik, spaties en interpunctie: in de poëzie heeft alles een betekenis.

Wat zijn de vragen hier? Ten eerste dat ‘dit’. Wát wil de ‘ik’ hier in godsnaam weken? Dat telefoontje? Zou ik niet doen. Maar misschien duidt de dichter op een dieper verlangen om alles te weken, om de wereld zachter te maken. Of ligt de nadruk hier soms op dat ‘weken’, als tijdsaanduiding? Dat roept de vraag op waarom je precies iets wéken zou willen, en niet dagen, maanden, jaren, of altijd.

O help, je hebt je lolbroek weer aan. Je snapt toch wel wat ze bedoelen? Waarschijnlijk zijn ze bij Tele2 gewoon wat spaties en verbindingsstreepjes vergeten. Ze bedoelen natuurlijk zoiets als de ‘Hollandse weken’ van McDonald’s, de ‘werelddealweken’ van de KLM of de ‘waanzinnige weggeefweken’ van de Etos. Maar dat is het nou net: je weet het niet meer, tegenwoordig. De taalfout is een verdienmodel geworden. Onlangs nog: op een poster met een gevulde tortilla stond: ‘Veras met Tex Mex’. Alles voor de ophef. Maar de argeloze lezer zit met de gebakken peren: je zorgvuldig ontwikkelde taalgevoel groeit langzaam uit tot een handicap.

Het is toch ook moeilijk soms? Zeker. Neem nu deze krant: vorige week stond er een foto in van twee moeflons in een bos. Het waren mannetjes, rammen dus, ze stonden een paar meter van elkaar loom in de lens te staren. De redacteur die het fotobijschrift maakte, zag iets heel anders: ‘Twee moeflon rammen in Nationaal Park De Hoge Veluwe.’

Dat wil ik even laten weken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden