PROFIEL

De wonderbaarlijke opmars van Yellow Claw

'Voor de mensen die schijt hebben aan alles'

Het begon op een feestje, maar nu al trekt de Amsterdamse hiphop- en dance-act Yellow Claw in een langgerekt en kolkend reisschema de wereld over. Hoe is dat nou weer gelukt? We doken de Ronda in.

Het publiek tijdens het optreden van Yellow Claw, afgelopen zaterdag in TivoliVredenburg. Foto Io Cooman

'Zijn jullie klaar om kapot te gaan? Dit is voor de mensen die schijt hebben aan alles.' Subtiel is het beslist niet, wat Leonardo Roelandschap alias MC Bizzey van dance- en hiphoptrio Yellow Claw zoal de zaal in slingert. Maar het publiek in de Utrechtse popzaal Ronda van TivoliVredenburg pakt het zaterdagnacht leuk op, bij bijvoorbeeld de kraker 21 Bad Bitches. Vooral als de misthoorn begint te loeien op de log dreunende hardcorebassen en de nogal repetitieve tekst, die iets van mannelijk onbegrip over de vrouwelijke psyche lijkt te willen uitdrukken: 'Bad bitches, sad bitches, at the same time.'

De track, waarvan de steenharde beats tegen half vier 's nachts worden ingemixt, is het startschot voor een variëteit aan oorlogshandelingen op de dansvloer van hiphopfeest Lean Back. Er lijkt iemand horizontaal de zaal te willen verlaten, head first richting de nooduitgang over een tapijt van petjes. En er breekt een kort maar hardvochtig knokpartijtje uit in de moshpit voor het podium. 'Hé hé, ho ho', trapt MC Bizzey dan toch maar op de rem. 'Moeten we even wachten? Er zijn hier een paar mensen die elkaars gevoelens hebben gekwetst of zoiets.'

De opmars van de Amsterdamse hiphop- en dance-act Yellow Claw is een van de wonderbaarlijkste uit de recente Nederlandse popgeschiedenis. Het net vier jaar geleden opgerichte trio, bestaande uit de geperoxideerde producer Nizzle (Nils Rondhuis), de boos rappende, maar desondanks eeuwig lachende MC Bizzey en de filmregisseur met producersbijbaan Jim Aasgier (Jim Taihuttu, van reclame- en filmbedrijf Habbekrats), speelt dit weekend nog een setje in Nederland, maar vertrekt dan voor maanden naar de allerverste buitenlanden, in één langgerekt en kolkend reisschema de wereld over.

Eerst naar Sydney, Melbourne, Adelaide en Perth in Australië, even terug naar Europa, en dan naar de Verenigde Staten, voor optredens in nachtclubs van Las Vegas tot Miami Beach. Grote kans dat ze daar het eerste Yellow-Claw-prijsnummer Krokobil niet helemaal begrijpen ('dikke fat ass croco, ik ga helemaal voor die billen loco'), maar wat kan het schelen, in de Surrender Nightclub. Als ook daar de vloer maar gaat golven onder het spervuur aan dansfeestknallers met oud-Hollandse carnavalsbijsmaak.

Yellow Claw begon, het zal niet verbazen, op een feestje. In de Amsterdamse discotheek Jimmy Woo draaiden Nizzle, Bizzey en Aasgier eens wat aan elkaar, op de uiteindelijk vaste dansavond Yellow Claw Thursday: hardcoreplaten, carnavalskrakers, ouderwetse trance en natuurlijk hiphop. Een aardige combinatie, die het ook goed kan doen in de feesttenten van de grotere formaten - dat was al uitgetest en aangetoond door bijvoorbeeld The Opposites.

Blood For Mercy

Vergeet Kanye West als heersende hiphopmodeman, Yellow Claw wandelt het hiphopmodebeeld binnen. Vorig jaar presenteerde het Amsterdamse hiphoptrio een eigen kledinglijn met toepasselijk agressieve hiphopstraatmode. Op baseballshirts, bomberjassen en hoodies prijkt de internationale strijdkreet van de band: Blood For Mercy. Die slogan is volgens twitterberichten van de band tevens de titel van het ergens in 2015 te verschijnen nieuwe album.

Leonardo Roelandschap alias MC Bizzey en op de achtergrond Nils Rondhuis alias Nizzle. Foto Io Cooman

Een eerste plaatje van Yellow Claw, met onbekommerde prettekst vertolkt door Ronnie Flex en Mr. Polska en tracks van de Nederlandse producer Boaz van de Beatz, verscheen in 2012: Allermooiste feestje. Daarna werd de Nederlandse partymarkt verder voorzien, met plaatjes als Krokobil en het lichtelijk bizarre zombie-anthem Nooit meer slapen.

Dat er misschien wel meer in zat, bleek in die eerste jaren al uit de commentaren onder de clipjes op YouTube. Die uit het niet-Nederlandse taalgebied hadden steeds dezelfde strekking: geen flauw idee waar dit allemaal over gaat, maar wat zijn die beats ongelooflijk lekker: 'sick as fuck'.

Yellow Claw nam wat gas terug - een heel klein beetje - en kwam eind 2013 met het Engelstalige Last Night Ever, een samenwerking met twee dj's uit Vlaardingen. Nog steeds donderende beats uit vervlogen hardcore- en trancetijden, maar voorzien van een wat geliktere tekst. Daarna volgde het op schrille synthesizers gezaagde r&b-nummer Shotgun, gezongen door X-Factor-winnares Rochelle, en Till It Hurts, met de Hoogeveense zangeres Ayden.

Met de nieuwe tracks, glimmend van internationale uitstraling, had Yellow Claw goud in handen. De clips werden tientallen miljoenen keren bekeken en de kijk- en luistercijfers bleven stijgen. De muziek van Yellow Claw bleek in de Verenigde Staten naadloos te passen in de herboren dancestijl genaamd 'trap': oldskool hardcore hiphop, gemengd met basale house op rudimentaire drumcomputers en synthesizers uit de dance-oudheid.

De trap, die begin jaren negentig kort floreerde in de zuidelijke Amerikaanse staten, werd een paar jaar geleden opnieuw ontdekt door dj's en producers van de huidige Amerikaanse golf elektronische muziek genaamd EDM (electronic dance music), en het Amsterdamse Yellow Claw werd door onder andere de Amerikaanse topproducer Diplo omarmd als verlichte predikers van de nieuwe, ongecompliceerde, vies harde dansvloerhiphop.

Inmiddels brengt Yellow Claw muziek uit op het Amerikaanse label Mad Decent: veelzeggende en voor Amerikanen wellicht exotische titels als Amsterdam Trap Music en Amsterdam Twerk Music - muziek om op te kontdansen.

Dat het zó snel zó hard ging met Yellow Claw - het trio kan momenteel worden gezien als succesvolste internationale Nederlandse popact - kan voor een deel worden toegeschreven aan de inbreng van Jim Taihuttu. De Habbekrats-regisseur van videoclips, commercials en films als Rabat (2011) en Wolf (2013) verrijkte Yellow Claw niet alleen met zijn dj-skills en hiphopbeats, maar ook met zijn filmische en commerciële inzichten. Taihuttu schoot de eerste clips voor Yellow Claw, en nu onderhoudt Yellow Claw een gelikte en strak gestileerde website en een immer uitdijende kledinglijn, en koestert het trio het contact met de internationale fanbasis.

Heel merkwaardig is het dus niet dat afgelopen zaterdagnacht in Utrecht een achtkoppig Deens leger komt aangemarcheerd vanuit het Centraal Station richting TivoliVredenburg, voor een lange nacht met hun favoriete bandje. Allen in hetzelfde Yellow Claw-baseballshirt met het strijdbare en inmiddels wereldwijd herkenbare bandmotto: Blood For Mercy.

Yellow Claw speelt 19/2 in Club Red in Leeuwarden en 22/2 in Villa Thalia in Rotterdam. Voor de tournee, muziek, clips en de kledinglijn: yellowclaw.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.