Review

De Witt of Oranje: een strak rockende voorstelling

Duistere periode uit vaderlandse geschiedenis vertaald naar spannend muziektheater.

De Witt of Oranje door Tafel van Vijf en Susies haarlok. Beeld Stephan van Hesteren

Wie denkt aan de gebroeders Johan en Cornelis de Witt, denkt waarschijnlijk aan dat ene schilderij van Jan de Baen. Van hun lijken omgekeerd opgehangen aan de schandpaal. Gelyncht door een boze menigte. Ze zijn gevild, hun buiken opengereten, hart en ingewanden eruit gehaald. Het schilderij (in het Rijksmuseum te zien) toont waartoe bang gemaakte mensen in staat zijn.

Datzelfde willen Tafel van Vijf en Susies haarlok laten zien in De Witt of Oranje, een groots opgezette rockopera voor jongeren (en ouderen). Met een band, acteurs, een twaalfkoppig koor en zangeres Lavalu op het podium is een spektakelshow onvermijdelijk. Het lukt ze om een duistere episode uit de Nederlandse geschiedenis als spannend muziektheater op te dienen.

De gebroeders De Witt regeerden met succes over het land. Toen kwam het jaar 1672 en ging alles mis. Zowel Engeland als Frankrijk verklaarden Nederland de oorlog. De jonge prins Willem van Oranje ziet gelegenheid de broers De Witt middels een haatcampagne af te schilderen als zondebokken. Van Oranje krijgt het volk achter zich en weet de macht te grijpen.

Loyaliteit

Herman van Baar (van Tafel van Vijf) schreef een tekst waarin de bekende geschiedenisfeitjes worden gekoppeld aan een liefdesverhaal tussen twee jongelingen: Henk, het hulpje van Cornelis de Witt, en Gijsje, een overtuigd Orangist. Als de politieke spanningen oplopen, wordt het liefdespaar verscheurd door hun loyaliteit.

Regisseur Mirjam Koen heeft een strak rockende voorstelling gemaakt. Met aan de ene kant de band, Susies haarlok, die een spervuur aan korte, opzwepende nummers speelt. Poprock, doordrenkt met orgel, klavecimbel, walsjes en een prominente rol voor de cello van Harald Austbø.

Aan de andere kant staan de spelers: Herman van Baar als de sympathieke Cornelis de Witt. Mariëlle Woltring (ofwel Lavalu) is de soms wat al te hyperactieve Gijsje. En Austbø maakt een erg grappige karikatuur van ijdeltuit prins Willem van Oranje.

En dan is er nog het koor, bestaande uit studenten van het ArtEZ Conservatorium. Met doorgecomponeerde liedjes stuwen ze deze aanstekelijke opera (of beter: musical) naar grote hoogten.

Aan het einde verschijnt een projectie van het schilderij van Jan de Baen. Om te laten zien wat kennelijk zelfs in het theater niet na te bootsen valt: de gruwel van een bang en boos volk.

Theater aan het Spui, Den Haag, 3/10. Nog in Amsterdam en Dordrecht: tafelvanvijf.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden