de week in boekenvampieren en schrijvers

De week in boeken: Vampiers

De moeder van Nicolien Mizee eist dat De porseleinkast uit de handel wordt genomen en dat gaat haar niet lukken.

De angstaanjagende vampier uit de detective van Thom Browning.  Beeld Bettmann Archive
De angstaanjagende vampier uit de detective van Thom Browning.Beeld Bettmann Archive

Over schrijvers valt veel sympathieks te zeggen maar vóór alles zijn het natuurlijk smerige parasieten, om niet te zeggen meedogenloze vampiers, die misschien niet de duvel maar wel hun ouwe moer leegzuigen voor de boeken die ze zo nodig moeten schrijven.

De laatste in een lange rij ongelukkige slachtoffers is de moeder van Nicolien ­Mizee. Nicolien Mizee kreeg ooit les van scenarioschrijver Ger Beukenkamp, die ze adoreerde en vanaf 1994 ging bestoken met faxen, later e-mails. In 2017 verscheen het eerste deel van die faxen (1994-1997) in boekvorm onder de titel De kennismaking. Dit jaar verscheen deel twee: De porseleinkast (1997-1998, dit gaat nog wel even door). Mizee schrijft Bridget Jones-achtig geestig over haar getob met zichzelf, de dingen en haar familie.

Moeder Mizee is daar al heel lang not amused over. Vorige week spande ze een kort geding aan tegen Mizees uitgever, Van Oorschot. Ze eist dat De porseleinkast uit de handel wordt genomen omdat het boek een ‘schadelijk en kwetsend beeld’ zou geven van haar familie en haarzelf.

Komende vrijdag doet de rechter uitspraak. Hoe die uitspraak gaat luiden, is duidelijk, want op het omslag van De porseleinkast staat ‘roman’. Dat betekent dat hier sprake is van kunst. Vrijheid van meningsuiting, de moeder in het boek is niet de moeder van Mizee, de Mizee in het boek is trouwens ook niet Mizee, et cetera. De roman mag dus blijven, Nicolien Mizee gaat er extra veel exemplaren van verkopen en het oude moedertje trekt aan het kortste eind.

Is dat terecht? Jazeker. Schrijvers mogen schrijven wat ze willen en dat doen ze dus ook, zeker nu egofictie zo’n goed verkopend genre is. ‘Ik verbrand mijn familie voor een boek’, zei Adriaan van Dis na het verschijnen van Ik kom terug, over zijn moeder – o nee, over een moeder van een schrijver die grappig genoeg Van Dis heet. ‘Een schrijver moet breken met zijn familie’, aldus Connie Palmen.

Al jaren worden schrijvers voor de rechter gesleurd door mensen die zichzelf herkennen in boeken en daar pissig over zijn: A.F.Th. van der Heijden, Pieter Waterdrinker, Hans Dorrestijn, Dimitri Verhulst. Vrijwel altijd winnen de schrijvers, want fictie is fictie, kunst is heilig en lang leve het vrije woord.

Hoe dan in godsnaam te voorkomen dat je jezelf ooit akelig terugvindt in een boek? Niet. Blijf uit de buurt van schrijvers. En vooral: breng er geen voort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden