De wederopstanding

Jarenlang was hij het keurige gezicht van de keurige AVRO. Vervolgens werd hij presentator van Rad van Fortuin, het spelprogramma dat tussen 1990 en 1998 dagelijks door RTL 4 werd uitgezonden....

tekst Sara Berkeljon

‘Ranking the Stars heeft mijn leven op z’n kop gezet, mag je wel zeggen. Ik krijg een vaste wekelijkse rubriek in de nieuwe talkshow van Paul de Leeuw: De Madiwodovrijdagshow. Vanaf september doe ik daar elke woensdag een roddelbladenquiz. Paul heeft me zelf gevraagd. Hij is een flapuit, en ik durf ook gewoon kut, lul en hoer hardop te zeggen. Maar ik ken m’n plaats. Het is belangrijk dat je nooit probeert leuker te zijn dan Paul de Leeuw. Hij is de star.

Ik heb vroeger op televisie altijd de ideale schoonzoon moeten spelen. Rad van Fortuin werd in ongeveer alle landen ter wereld uitgezonden en alle presentatoren moesten door de Amerikaanse licentiehouder worden goedgekeurd. Dus zagen ze er allemaal hetzelfde uit: zoals ik. Altijd keurig.

Zo was ik niet, natuurlijk. Mijn ouders waren wel zéér beschaafde mensen. Ik kom uit Heemstede – dat is van een keurigheid, daar heb je niet van terug. Maar ik heb me er nooit prettig gevoeld. Nu mijn ouders allebei overleden zijn, kom ik er alleen nog met Kerst, omdat mijn zusje er woont. Als ik aan Heemstede denk, krijg ik de kriebels. Al die trutten. Gelukkig woon ik al 35 jaar in Amsterdam.

Bij Rad van Fortuin moest ik me aan de regels houden, klaar uit. Ik heb er hartstikke veel aan te danken, maar toen het na tien jaar stopte, was ik er wel klaar mee. We maakten vijf afleveringen per dag. Na de lunchpauze dronk ik een flinke wodka-jus en dan was het van hupsakee. Dat werkte goed. Bij Ranking the Stars stond er bij elke uitzending een nieuwe piccolo champagne voor je klaar. We namen drie uitzendingen per dag op. En dan had ik ook nog een lekker wodkaatje met ijs onder m’n desk staan, om van te nippen. Dat had Viola Holt ook, en Jody Bernal had een whisky.

Ik moet kijken hoe ik dat straks bij Paul ga doen, maar ik denk dat ik vlak voor de uitzending twee wodkaatjes neem. Dat doen veel presentatoren: Jos nam ook altijd een flinke bel cognac voor Wedden Dat. Eén flinke neut en dan op – ik denk dat je dan stukken beter presteert.

Ik word weleens de nieuwe Bonnie St. Claire genoemd, maar dat slaat nergens op. Ik functioneer goed. Maar inderdaad, ik drink een flesje wijn per dag en hier in het café wel eens een wodkaatje-tomatensap. Als het gezellig is worden dat er wel eens twee of drie, en als het heel erg gezellig is ook wel eens vier. Ik hou d’r van, daar schaam ik me helemaal niet voor.

Ik rook ook veel: twee pakjes van 23 sigaretten per etmaal. M’n moeder heeft altijd gerookt en is 90 geworden en ik ben in alles m’n moeder. Maar het is onzin om daarvan uit te gaan. Het is zwaar ongezond.

Als Ranking the Stars er niet was geweest, was ik gewoon doorgegaan met m’n leventje. Ik doe geen fuck, helemaal niks. Ik ben gek op m'n hond Hero, een kruising tussen een labrador en een stafford, die ik een jaar geleden uit het asiel heb geplukt. Daar zijn we allebei heel gelukkig van geworden. Hij heeft alleen wel verlatingsangst, ik kan ’m nooit alleen thuis laten. Hij heeft een naar verleden, zat dagenlang opgesloten in een caravan, in z'n eigen ontlasting.

Elke dag sta ik om half zes op en dan lees ik de kranten. Om half acht wandel ik met de hond. Om tien uur gaan we met de auto naar het Amsterdamse Bos. Ik doe ’s middags vaak een slaapje. En ik zit vanaf een uur of vier meestal hier, in Café Marcella. En om half acht ga ik weer naar huis, een beetje televisie kijken.

Het heeft zo veel voordelen om alleen te zijn. Ook wel nadelen, natuurlijk, maar ik kan alles doen waar ik zin in heb. Ik sta al twaalf jaar droog, op dat gebied, maar daar kies ik bewust voor. Mijn vriend is in 1999 aan aids overleden. Vrienden zeggen wel eens: ‘Wat jammer dat je nooit meer een leuke jongen bent tegengekomen.’ Maar ik wíl helemaal niet! Hou op. Ik heb de grote liefde al gehad. Hij was de allerleukste man van de hele wereld en we zijn 23 jaar samen geweest. Er zijn niet veel mensen die dat tegenwoordig nog presteren.

Een paar maanden geleden had ik nooit kunnen denken dat ik ooit nog iets zou doen op televisie. Bekendheid gaat nooit over, maar de laatste tijd werd ik ontzettend vaak aangesproken. Dan zeiden ze: ‘Nou Hans, je bent wel bezig daar. God, wat was jij leuk!’ Ik heb het teruggekeken en geen één keer om mezelf kunnen lachen. Ik heb er gewoon gezeten, geluisterd en gezegd wat er in me opkwam.

Het was wel een bevrijding, dat ik op televisie eindelijk voor honderd procent mezelf kon zijn. Daar ben ik dan 62 voor geworden. Krankzinnig eigenlijk. Ik vind het eervol dat Paul me gevraagd heeft. Tien jaar niet meer op televisie geweest en straks zit ik ineens elke week bij Paul de Leeuw. Dat is toch een soort wederopstanding, van die ouwe Van der Togt.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden