Recensie Pop

De wat lacherige houding tegenover The 1975 is onterecht, blijkt uit de nieuwe plaat (vier sterren)

Pop

The 1975

A Brief Inquiry into online Relationships

Dirty Hit/Universal

De internationale muziekpers deed altijd wat lacherig over de Britse rockband The 1975. Een gitaarband die zoveel invloeden en stijltjes in hun liedjes stopt kan niet authentiek zijn. Dat de charismatische voorman Matt Healy al vanaf het debuutalbum uit 2013 vooral jonge meisjes naar concerten trok, maakte de band helemaal verdacht.

Maar met hun derde album neemt The 1975 alle twijfels knap weg. Muzikaal schiet de plaat alle kanten op. Je hoort er een idioot stel verwijzingen in terug – van Joy Division tot George Michael en van Radiohead tot Chet Baker. Maar de liedjes zitten zonder uitzondering sterk in elkaar. Bovendien ontpopt Healy zich steeds meer als een sterke tekstschrijver die er niet voor terugdeinst zijn eigen zwaktes op papier te zetten.

Hij spaart zichzelf niet. Zijn heroïneverslaving en afkickproces komen in diverse liedjes aan bod, zonder dat hij er al te veel mee te koop loopt.

Het is een ijdel mannetje, die Healy en als zanger schiet hij nog wel eens tekort, vooral in de ballads. Maar de mainstreamrock kan best wat van dit soort ambitieuze types gebruiken. The 1975 is zo’n zeldzame band die nog echt gelooft in de heilzame werking van grootse, meeslepende popsongs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.