De wanhopige zoektocht van een zapper

Omdat ik behalve Nederlands ook Engels, Duits en Frans enigszins beheers, kon ik ooit dag en nacht televisie kijken. Dat was in Nederland....

MICHEL MAAS

Sinds driekwart jaar woon ik nu in Boedapest en nog steeds kan ik dag en nacht televisie kijken. Want ook hier komt een kabel uit de muur en ook op deze kabel zitten enkele tientallen zenders.

Maar daarmee houdt de vergelijking met Nederland wel op.

Natuurlijk is er zo nu en dan een betere film te zien. Op Duna Televisio bijvoorbeeld. Duna, na de 'omwenteling' in 1989 opgericht om de Hongaren in het buitenland en overzee te bedienen met Hongaarse cultuur, brengt, behalve een mengeling van oubollige ridderseries á la Floris, documentaires over de Tweede Wereldoorlog, de opstand van 1956 en Hongaarse films, ook kwaliteitsfilms: bijvoorbeeld Chinese van het genre Raise the Red Lantern. Dat gebeurt niet dagelijks, en als het al gebeurt kijk ik niet. Want Duna TV is in het Hongaars, en mijn Hongaars is (nog) niet goed genoeg om er met plezier ondertitelde Chinese films mee te volgen.

Diezelfde handicap verhindert dat ik kan kijken naar de Hongaarse staatstelevisie TV 1 en TV 2, twee zenders die gebukt gaan onder grenzeloze praatzucht - vast een erfenis van het communistische tijdperk, toen de partij voortdurend de behoefte had van alles uit te leggen. Aan interviews en voordrachten op deze zenders komt nooit een einde.

Maar nog erger zijn de lokale en commerciële Hongaarse zenders die het 's avonds nooit verder brengen dan een 'Amerikai Akciófilm', of simpelweg: 'Amerikai-film', of erger: 'Amerikai Eroticus Film' of in het allerergste geval: een 'Olasz-Spanyol szexfilm' - Hongaars nagesynchroniseerd of ondertiteld, maar soms is zelfs dat hen te duur en laten ze een vlakke Hongaarse mannenstem dwars door de dialogen heen navertellen wat de mensen in beeld zeggen.

Hongaarse televisie is, kortom, aan mij niet besteed en daarom ben ik in Boedapest aangewezen op wat de kabelexploitant verder nog van de satellieten plukt.

Hij heeft het met de ogen dicht gedaan. Geen BBC, geen ARD, geen ZDF, niet één serieuze zender haalt hier mijn huiskamer. Het enige nieuws dat er is, is van de snelle en platte soort: de voorgelezen krantenkoppen van NBC, CNN en EuroNews. Actualiteiten zijn er ook nog, in het Duits, en ze gaan over de nieuwste killer-ziekte (de dodelijke beet van de teek), over gruwelijke tienermoorden in Japan, of over een nieuwe trend in de seksbeleving van sadomasochisten. Het zijn de actualiteiten van 'mijn' overige zenderpark, dat bestaat uit ORF 1, RTL 1 en -2, Sat 1, 3 Sat, Pro-7 en VOX. Het zijn zenders die, behalve de Duitse voertaal, ook al hun programma's gemeenschappelijk hebben. Ze kopen in dezelfde winkel waar alle commerciële zenders hun inkopen doen en brengen daarom in zevenvoud dezelfde spelletjes, dezelfde talkshows, dezelfde series, dezelfde X-files en dezelfde Amerikaanse actiefilms. Die laatste geven ze zelfs aan elkaar door (waardoor dezelfde films meestal in dezelfde week en soms zelfs op dezelfde dag langs drie van deze zenders reizen).

De lol van het zappen vergaat een mens hier kortom gauw. In plaats van 'vinden' betekent zappen hier 'wanhopig zoeken'. En voor je het weet zit je voor de tweede keer in een week naar Batman te kijken omdat het buiten 35 graden is en je geen energie meer over hebt voor iets anders. En dan hebben ze je waar ze je willen hebben, de jongens van PRO-7.

Michel Maas

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden