De Volkskrant tipt: wat moet u zien op North Sea Jazz?

Wordt het de oude bigbandmuziek van Quincy Jones? Of misschien de Malinese popliedjes van Fatoumata Diawara? Pharrell Williams is er óók. De programmering voor North Sea Jazz, dat vandaag begint, is weer ouderwets breed. De North Sea Jazz-special van de Volkskrant vandaag in uw kiosk en hier, de Spotify-playlist vol tips staat hierboven. Tips voor een keuzestressvrij plan.

Jazz
Het leukste aan North Sea Jazz is dat je in korte tijd veel discipines, genres en generaties in de jazzmuziek kunt consumeren. Zo begint vrijdag met de nieuwe jazz-held, pianist Robert Glasper die met zijn Experiment flink uitpakt. De Blue Note-artiest speelt met het Metropole Orkest en diverse gasten.

Mooi, maar na zo veel uitgebalanceerde virtuositeit krijg je zin in wat schurende gekte, die komt hopelijk van saxofonist en NSJ-veteraan Pharoah Sanders. Of anders van het verrukkelijke Nederlandse jazzbandje Kapok. Mogelijk houdt de kornettist Morris Kliphuis met zijn kwartet de aandacht zo vast dat je aan het even later geprogrammeerde Mehliana niet eens toekomt. Pas op, want de samenwerking tussen toetsenist Brad Mehldau en drummer Mark Guiliana heeft een bijzondere plaat opgeleverd en belooft live nog meer spektakel te bieden.

Op zaterdag veel nieuwe fusion van bijvoorbeeld het opzwepende Snarky Puppy en Dirty Loops, al valt de oude bigbandmuziek van Quincy Jones te prefereren. Jones is zelf ook van de partij. De man alleen al te horen praten, is een groot feest. Net als het, zo bleek onlangs, nog altijd ijzersterke Sun Ra Arkestra, met de inmiddels 90-jarige Marshall Allen op alt-sax.

Zondag beginnen we met de heerlijk ouderwetse en toch nergens oubollige New Orleans-jazz van Henry Butler with Steven Bernstein & The Hot 9. Zullen ze de aandacht moeten delen met saxofonist Benjamin Herman die zijn mooie, nieuwe plaat presenteert, gemaakt met zanger/toetsenist Daniel von Piekartz.

Oudgediende Dave Holland brengt zijn opzwepende, maar niet voor gevoelige oortjes bestemde, jazzrockproject Prism naar het festival. Op papier een mooie editie die we met twee contrasten afsluiten: eerst de bij vlagen krankjorum improvisaties van Naked Wolf en tot slot het trio van Artist In Residence: Christian McBride. De bassist is dan al in diverse bezettingen (onder meer met bigband) aan bod gekomen, maar de lekker ontspannen, soepel swingende niets-aan-de-hand-jazz biedt een mooi moment om het festival te laten bezinken.
(Gijsbert Kamer)

Saxofonist Benjamin Herman Beeld ANP

Wereld
Afrika laat het een beetje afweten, dit jaar op North Sea Jazz. Maar wát er komt overgevlogen vanuit het continent, is dan wel weer erg de moeite waard. Vieux Farka Touré op vrijdag bijvoorbeeld, de zoon van de legendarische Malinese bluesgitarist Ali Farka Touré. Vieux wandelt in de voetsporen van zijn pa en speelt dus bedwelmende woestijnblues op zijn fraaie, laatste plaat Mon Pays. Zijn spel is bijna net zo fijnbesnaard als dat van zijn vader; in klaaglijk getokkelde ballades als de smeekbede Peace, voor vrede in het huisland. Dat nummer zal allicht voorbijkomen in Rotterdam, want vrede is het nog niet, te Mali.

Op zondag treedt een nieuwe Afrikaanse damesster aan: de ravissante Fatoumata Diawara. Haar plaat Fatou uit 2011 was een tintelend Afrikaans popsucces en tijdens het daaropvolgende tournee stal zij wereldwijd de show. Dat deed ze niet alleen als zangeres van meeslepende Malinese popliedjes, maar zeker ook als formidabele danseres. Op North Sea Jazz laat 'Fatou' zich begeleiden door de Cubaanse pianist en percussionist Roberto Fonseca. Stil blijven zitten op het stoeltje in zaal Congo is dus geen optie.

Dan neemt Zuid-Amerika de wereldprogrammering over. Een warme aanbeveling verdient de oersympathieke Venezolaanse zanger Oscar D'León: ooit buschauffeur te Caracas, thans volksheld, bassist en buitengewoon vaardig salsazanger. D'Leon kan tranentrekkend uithalen, zoals hij als gastzanger liet horen op de vorig jaar verschenen plaat Déjame Así van de Nederlandse salsatrompettiste Maite Hontelé. Op North Sea Jazz zijn de rollen omgedraaid en draaft de Nederlandse blonde ster van Colombia op bij vriend D'León.

En dan keert de Cubaanse meesterpianist Chucho Valdés weer eens terug op North Sea Jazz, ditmaal met sextet The Afro-Cuban Messengers. In deze bezetting wil Valdés vooral grenzen slechten en zoekt hij zowel Andalusische als Arabische klanksporen.

Daarna, op zondagavond laat, nog snel even luisteren naar de dj-set van de invloedrijke BBC-dj Gilles Peterson. Ongeacht wie er net daarvoor wereldkampioen is geworden: Peterson draait samba. Heel veel samba.
(Robert van Gijssel)

De legendarische Malinese gitarist Ali Farka Touré, vader van Vieuz Farko Touré Beeld ANP

Pop
Stevie Wonder: allicht. Ook al is zijn muzikale productie sinds de jaren tachtig doortrokken van een sentimentaliteit die bij inname van meer dan een half album acuut muzikale diabetes veroorzaakt, live is Wonder nog steeds een transformerende ervaring. Zie de integrale uitvoering in Los Angeles vorig jaar van het legendarische album Songs In The Key of Life. Muzikale mijlpaal waarin de multi-instrumentalist speels over de grenzen van jazz, soul, funk en pop springt. Dat alles met een brede grijns en een slingerend hoofd dat aangedreven lijkt door een constante aanvoer van puur muzikaal genot.

Iets dat dokter Pharrell Williams ons allen de afgelopen maanden heeft voorgeschreven in de vorm van Happy, inmiddels het officieuze feelgoodvolkslied voor de globe. Het duurde wat jaartjes voordat de popster helemaal was uitgekristalliseerd. Als onderdeel van producersteam The Neptunes leverde Pharrell Williams de ene na de andere hit voor andere artiesten. Maar de albums van zijn eigen N.E.R.D. bleven steken in richtingsloosheid. Todat eerder dit jaar zijn tweede soloalbum eindelijk de belofte inloste: funkpop die straalt als de zon.

Voorafgaand aan Pharrell kun je alvast in de stemming komen met diens maatje Robin Thicke: superieure soulzanger die jaren aan de weg timmerde zonder noemenswaardig succes. Pas vorig jaar brak Thicke door met Blurred Lines. Verdiend. In een wereld waar halftalenten autotune (beetje blikkerig klinkende stemcorrectie) als vocale kruk gebruiken, glorieert Thicke als de ambachtsman die naar zijn falset grijpt om die klassiek diep gevoelde baby-baby-baby-verlangens uit te drukken.

Of ouderwets zwaar funken met Bootsy Collins. De bassist en funk-entrepreneur stond aan de wieg van jaren zeventig p-funk en speelde bij pioniers George Clinton en James Brown. Funk komt niet zwarter en jams komen niet langer.

En luister dan ook maar meteen hoe Outkast hun raps laat flirten met diezelfde p-funk. Het hiphopduo uit Atlanta ging na hits als Ms. Jackson, Hey Ya! en The Way You Move uit elkaar. Eerder dit jaar herenigden André 3000 en Big Boi zich weer. De vraag is of die oude Outkast-chemie er nog is en of hun snelle, geestige raps gekruid met blazers en soulvolle koortjes nog overtuigen. Kan Hey Ya! de competitie aan met Happy?
(Pablo Cabenda)

Stevie Wonder en Pharrell Williams Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden