Tv-tips 11 februari 2019

De Volkskrant-film-en-tv-selectie voor maandag 11 februari

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma’s en films op televisie. Dit zijn die van maandag.

Juliette Binoche in Trois couleurs: bleu.

Typisch Veluwe

NPO 2, 19.15 uur

Een 12-delige reportageserie over het dagelijks leven op de Veluwe. Over onder anderen schaapsherder Christien, de ‘snuffelhal’ van antiquair Aart en Lammert en zijn papegaai, die altijd samen te vinden zijn op de jeu-de-boulesbaan.

Food CIA

NPO 3, 19.55 uur

Begin van een Britse reportageserie over internationale voedselfeitjes. In aflevering 1 reist verslaggever Jimmy Doherty naar Thailand om te kijken of smaakversterker ve-tsin (E621) echt zo slecht voor je is als door sommigen wordt beweerd.

Sprekend Nederland

NPO 2, 20.25 uur

Een portret van Nederland, gemaakt door John Appel (Zij gelooft in mij) aan de hand van toespraken op feesten, protestmarsen en manifestaties. De film opent met de naturalisatieceremonie van nieuwe Nederlanders die hun paspoort krijgen.

Belga sport

Canvas, 21.20 uur

Een terugblik op het ‘wonderjaar’ van wielrenner Tom Boonen. In 2005 ontpopt hij zich tot wielergod van België door de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix te winnen. Het wereldkampioenschap in Madrid moet dan nog komen.

Inside Europe

BBC 2, 22.00 uur

In de derde aflevering in deze reeks blikken premier Mark Rutte en voorzitter van de Europese Raad Donald Tusk terug op de vluchtelingencrisis van 2015. Welke harde woorden zijn er destijds gevallen in de Europese achterkamertjes?

Pauw op Sint Maarten

NPO 1, 22.10 uur

Jeroen Pauw doet verslag vanuit Sint Maarten, anderhalf jaar nadat dat daar een ravage werd aangericht door orkaan Irma. Pauw praat met slachtoffers, ondernemers en premier Leona Marlin-Romeo: hoe gaat het met de wederopbouw?

Lola 

TV 5, 23.01-00.26 uur (Jacques Demy, 1961) 

Jacques Demy (1931-1990) wilde vijftig films maken waarin dezelfde personages opduiken. Zover heeft hij niet kunnen komen, maar een aanzet tot dit Demy-universum is het oeuvre van de Franse regisseur zeer zeker. Dat begint al bij Demy’s prachtige debuut Lola. Nietsnut Roland (Marc Michel) wordt stapelverliefd op cabaretdanseres Lola (Anouk Aimée), die hij kende toen hij tiener was en nu toevallig weer tegenkomt in Nantes. Lola heeft echter heel andere mannen aan haar hoofd. Fascinerend om Aimée als Lola terug te zien in het Hollywood-uitstapje Model Shop (1969), terwijl Roland het in Demy’s musicalmeesterwerk Les parapluies de Cherbourg (1964) aanlegt met het personage van Catherine Deneuve – rijker, ouder en uitgeblust, wat je vooral merkt als je zijn eerste filmoptreden kent. En met de personages komen ook de locaties terug: de havens van Nantes en Cherbourg, de straten en winkelpassages. De ene keer in zwart-wit, de andere keer zo bont dat alles overgeschilderd lijkt. Zo bouwde Demy aan een eigen wereld, gesitueerd tussen droom en realiteit. Met Nederlandse ondertiteling.

Trois couleurs: bleu 

Arte, 01.00-02.35 uur ( Krzysztof Kieślowski, 1993) 
De beste regisseurs zijn vaak obsessieve perfectionisten. Neem de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski (1941-1996) en het suikerklontje in Trois couleurs: bleu. In deze eerste van drie films over de waarden van de Franse Revolutie – vrijheid, gelijkheid en broederschap – verliest Julie (Juliette Binoche) haar echtgenoot en dochtertje bij een auto-ongeluk. Voor haar heeft het leven dan aanvankelijk ook geen zin meer, en ze doet na haar revalidatie verwoede pogingen om zichzelf van de wereld af te sluiten. Maar haar verleden en het werk van haar man – hij was een gevierd componist – laten haar niet met rust. Alleen al met het fantastische, expressieve gebruik van de kleur blauw (of het nu om een waas op de lens van de camera gaat, om het glas van een kroonluchter of om onverklaarbaar opduikend licht) maakt Kieslowski duidelijk dat Julie niet aan het leven kan ontsnappen. Alsof haar lot zelf de kleur blauw heeft aangenomen.

En dan dus dat suikerklontje, ergens halverwege de film. Julie zit in een café met de man die haar lief heeft, maar zij wijst hem af, zoals ze op dat moment nog de hele wereld afwijst. Dat laatste onderstreept Kieślowski door haar secondenlang een suikerklontje in haar koffie te laten dopen; het suikerklontje krijgt meer aandacht dan de man tegenover haar. Ook van de film zelf, die een close-up van vierenhalve seconde aan het klontje besteedt – precies de tijd die het nodig heeft om zich vol koffie te zuigen. In een korte masterclass op de dvd van Trois couleurs: bleu, die ook online te zien is, legt Kieślowski uit wat hij met de scène wil bereiken. ‘We proberen te tonen hoe de wereld van de heldin er vanuit haar perspectief uitziet. Dat zij haar aandacht op deze kleine dingen richt,  laat zien dat de rest er voor haar niet toe doet.’ Heerlijk om de meester zo’n toelichting te horen geven bij een film die eigenlijk nauwelijks woorden nodig heeft, en die zelfs in de Duitse nasynchronisatie overeind blijft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden