De vloek van noodzaak en urgentie

Niet iedereen kan een coherente recensie schrijven. In het tijdschrift Passionate kom je zinnen tegen als deze, van Iris van Erve, over de Vlaamse debutant Ivo Victoria: ‘Aan het eind probeert de hoofdpersoon in het reine te komen met zichzelf en zijn omgeving....

De noodzaak van het boek... Minstens zo ergerlijk is ‘Een boek moet een bepaalde urgentie hebben’. Die dooddoener meldt Christine Otten over haar roman In Wonderland, tegen interviewer Coen Geertsema. Geen mededeling die je in een interview afdrukt – nieuws was het geweest als Otten elke urgentie had ontkend.

Urgentie, een term die niets zegt. Nog zo een: ‘Je moet je in meerdere personages kunnen verplaatsen.’ Of deze: ‘Een roman moet echt zijn.’

Misschien is dit een goed moment eenieder te verzoeken nu eens op te houden met schermen over ‘noodzaak’ en ‘urgentie’. Het schrijven van het boek bewijst de noodzaak; die is niet afhankelijk van ‘actuele’ gebeurtenissen. Dat Ottens huis in 1994 overhoop werd gehaald omdat haar man werd verdacht van connecties met de RaRa-beweging, maakt haar boek niet echt. Hooguit gebaseerd op feiten.

Passionate 1, januari-februari; euro 6,95.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden