Filmrecensie Wij

De vier jongeren in Wij krijgen te weinig profiel om echt met ze mee te leven (2 sterren)

Beeld Filmbeeld uit Wij.

Jongen en meisje zitten op een steiger bij een door riet omzoomde plas, zij geeft hem een kusje op de schouder, vogeltjes fluiten. ‘Mag ik wat raars vragen?’ zegt het meisje. ‘Is eh… Ena strakker dan ik?’

Het is de tederste scène uit de Vlaams-Nederlandse speelfilm Wij, waarin een groepje welvarende tieners de zomerse dagen vult met prostitutie, afpersing, het veroorzaken van verkeersongelukken en het proppen van voorwerpen in elkaars lichaamsopeningen (rara wat is het?). Af en toe vraagt er eentje of ‘ze niet te ver gaan’, maar dan roept de rest van de groep hem of haar – meestal haar – tot de orde.

De Nederlandse regisseur Rene Eller (53) baseerde zijn eerder al op het International Film Festival Rotterdam vertoonde debuutfilm op de roman van zijn landgenoot Elvis Peeters uit 2009 (of landgenoten: het betreft een pseudoniem van het schrijversduo Jos Verlooy en Nicole van Bael).

Het boek Wij hadmet een waarschuwende loksticker ‘expliciete roman’ op de kaft, en voor de film roerde Eller wat niet enorm benodigde puur-pornografische opnamen door een enkele scène waarin de tieners ineens een toekomst zien in zelfgemaakte porno.

Hedonistische zomer

Wij is opgedeeld in vier partjes, die allemaal terugblikken op dezelfde amorele en hedonistische zomer, steeds bezien en becommentarieerd door een andere jongere uit het clubje. Onderwijl speelt er op de achtergrond, in het nu, een ernstige rechtszaak rondom de vriendengroep: er ís iets goed misgegaan. Eller laat zijn publiek een beetje gissen naar de motieven voor al die bandeloosheid: misschien zijn jongeren gewoon zo, of kunnen ze zo zijn. Wel benadrukt hij hun aversie jegens de lege en hypocriete burgermaatschappij; hoogdravende dialoog die nooit helemaal lekker uit de mond rolt bij de jonge amateurcast. Ook een voiceover als ‘seks gloeide als de zomer op onze wangen, de hormonen spatten uit onze oren’ klinkt als iets uit een andere eeuw, niet die van deze telefoonfilmende YouTube-generatie.

Wij vlamt af en toe, en het zonovergoten idyllische camerawerk contrasteert slim met al die afwezige onschuld. Maar met zijn beperkte spelregie slaagt Eller er niet in alle jongeren voldoende profiel te geven: de gezamenlijke scènes blijven veelal generiek, wat willekeurig. Zo doet het er niet enkel voor de groep weinig toe als er eentje op grove wijze wegvalt. Ook de kijker laat het koud.  

Wij (2 sterren)

Drama

Regie Rene Eller. Met Aimé Claeys, Pauline Casteleyn, Maxime Jacobs, Tijmen Govaerts, Salomé van Grunsven, Laura Drosopoulos, Folkert Verdoorn, Friso van der Werf, Lieselot Siddiki en Gaia Cozijn. 100 min., in 6 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.