Recensie Film

De verrassing is er wel af in Deadpool 2


De cynische superheld Deadpool was in 2016 nog een schot in de roos, maar in deel 2 is de verrassing er wel af. Toch valt er het nodige te genieten, voor wie Deadpools maniakale rebellie kan waarderen. 

‘Ik weet wat jullie nu denken: blij dat we de kinderen hebben thuisgelaten’, richt Wade Wilson alias Deadpool (Ryan Reynolds) zich na een bloederige gevechtsscène – waarbij hij zijn tegenstanders letterlijk in mootjes heeft gehakt – tot zijn publiek. ‘Fout gedacht. De oppas is op dit moment high aan het worden. Bovendien is dit een echte familiefilm, wacht maar af.’

Typisch Deadpool, dit soort onderonsjes met de kijker. Beetje stangen, beetje stoken, maar tegelijk een knus wij-gevoel creëren door grappen te maken die alleen de kenner begrijpt; daarin is deze grofgebekte superheld een meester. Het was een nieuw concept toen de eerste Deadpool-film verscheen. Een held die erop los scheldt, fouten maakt, zichzelf niet serieus neemt en zijn eigen film voortdurend saboteert door er ironisch commentaar op te leveren. In 2016 was dat een frisse wind in het doorgaans familievriendelijke, ietwat brave superheldengenre. Het bleek een schot in de roos. Met een relatief laag productiebudget en een hoge leeftijdskeuring werd Deadpool een onverwacht commercieel succes.

Twee jaar later is de verrassing er wel af. Dat is het grootste probleem van deze vervolgfilm. Deadpool 2 rammelt weer met sardonisch genoegen aan de ketenen van de stripverfilming; steeds opnieuw drijft het scenario de spot met zijn wetmatigheden. Maar dit keer oogt het vertrouwd en zelfs al sleets. De opzettelijk platte grappen slaan vaak de plank mis, de hopeloos foute muziekkeuze is eerder irritant dan geestig, het geweld blijft goor, de ooit frisse zelfkritiek krijgt pedante trekken.

Toch valt er ook wel weer het nodige te genieten, voor wie Deadpools maniakale rebellie kan waarderen. Het buitenbeentje uit het Marvel-universum maakte pas in 1991 zijn opwachting in het stripschap en zette zich af tegen zijn voorgangers met bij het tijdperk passend nihilisme. Behalve strontvervelend is de ex-kankerpatiënt met misvormde huid en uitzonderlijke genezende krachten ook een romanticus: niemand komt tussen hem en zijn geliefde Vanessa (Morena Baccarin), hoeveel toespelingen er ook gemaakt worden op zijn biseksualiteit.

Ryan Reynolds weet Deadpools uiterlijke onverschilligheid knap te combineren met zijn sentimentele aard. Dat geeft de film een prettige dynamiek; in Deadpools lompe pogingen een probleemkind te redden en een team van antihelden samen te stellen, de X-Force, schemert zowaar iets vertederends door. Dat maakt de lading sarcasme goed te verteren, al moeten de makers voor een volgende aflevering hoognodig iets nieuws verzinnen.

Deadpool 2

Actie ***

Regie David Leitch

Met Ryan Reynolds, Josh Brolin, Zazie Beetz, Morena Baccarin, Julian Dennison.

120 min., in 127 zalen. 

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.