FilmrecensieDe Beentjes van Sint-Hildegard

De verhaallijn van De Beentjes van Sint-Hildegard zit vol dwarsigheden ★★★☆☆

Herman Finkers en Johanna ter Steege in De Beentjes van Sint-Hildegard.

Mannen dénken misschien dat ze weten wat ze willen, maar in werkelijkheid hebben ze geen idee. Daarom zijn er vrouwen op de wereld: om ze te helpen. Dat is de levensfilosofie die Gedda met de paplepel heeft ingekregen van haar moeder.

Dus pampert ze in De Beentjes van Sint-Hildegard haar echtgenoot Jan met kussentjes en kopjes thee, ook, nee, vóóral als hij het niet wil. Als Jan bíjna in een koekje hapt, komt Gedda bijvoorbeeld aanzetten met appeltaart.

‘Ik wil alleen maar een koekje’, sputtert hij dan zonder al te veel overtuiging en met afhangende schoudertjes.

Gedda, vastberaden: ‘Maar de appeltaart moet op.’

Een dialoog van elf goedgekozen woorden en een betere schets van een benauwend Nederlands huwelijk bestaat er niet. In De Beentjes van Sint-Hildegard besluit dierenarts Jan, na de dood van zijn decennia op dezelfde manier gepiepelde schoonvader, in een bevlieging in verzet te komen tegen zijn vrouw. Een stiekeme opstand is het, waarvan hij de talloze ingewikkelde consequenties natuurlijk helemaal niet heeft doordacht. Zucht: mannen.

Als film is De Beentjes van Sint-Hildegard net zo stiekem dwars als Jan. Zo is hij geregisseerd door de voorspelbare romantischekomediespecialist Johan Nijenhuis, die hier allerminst zijn geijkte zoetsappigheid opdient. Het is Twents gesproken - een keuze die opmerkelijk on-commercieel is voor een film die geen regio-achtige soap wil zijn en gemakkelijk heel (gehuwd) Nederland kan bedienen. Waarom? Nou, gewoon. Omdat ze daar nu eens zin in hadden, Nijenhuis, scenarist en hoofdrolspeler Herman Finkers en actrice Johanna ter Steege.

In de onderkoelde en nuchtere komedie die Finkers baseerde op een Tsjechische film, zet de cabaretier de bedilzucht van Gedda vet aan, zonder haar eendimensionaal irritant te maken. Ter Steege laat Gedda’s liefde die aan de wortels van haar getuttebel ligt, fraai doorschemeren. Tegelijkertijd maakt de film overduidelijk dat de ‘held’ van het verhaal, Jan, gewoon een slappe zak is die zich láát bepiepelen. Ach, klungelende, hoogopgeleide mensen zijn het, met rare nukken en eigenaardigheden, die na 35 jaar huwelijk moeten bekijken of de ingesleten rollenpatronen nog wel bevallen.  

Dat ook de verhaallijn vol dwarsigheden zit, nu en dan van toon verandert en zich weigert aan te passen aan de gebruikelijke scenariowetten, maakt De Beentjes hier en daar wel wat stuurloos. Bijvoorbeeld in een paar door One Flew Over the Cuckoo’s Nest geïnspireerde scènes, die de vaart er even uit halen. Maar uiteindelijk wint de kont-tegen-de-krib-achtige charme.

Komedie

★★★☆☆

De Beentjes van Sint Hildegard

Regie Johan Nijenhuis

Met Herman Finkers, Johanna ter Steege

103 min., in 135 zalen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden