De ultieme droom van elke filmjournalist

De krant moet jong zijn, van nu, er moet een nieuwe lijn worden uitgezet. De redactiechef van De Nieuwe Courant windt er geen doekjes om: zijn filmredacteur - type slonzige regenjas, pluizig haar - moet maar eens stoppen met zijn ellenlange beschouwingen over het oeuvre van Alain Resnais of Kurosawa....

Hein Janssen

Zo begint de korte speelfilm Celluloid Blues van film- en theatermaker Jurriën Rood. De vlotte redactiechef wordt gespeeld door de al even vlotte Roef Ragas en Frans Jaarsma, de oude filmredacteur, door Dries Smits. Rood stond een film voor ogen die op speelse wijze kritiek zou moeten geven op de tendens dat de media (ook de zogenaamde kwaliteitskranten) de filmkunst als kunst niet meer serieus nemen. Daarom plaatst hij de redactiechef (die op zijn designbureau en passant zijn secretaresse neemt) tegenover de bijna gepensioneerde Jaarsma die in een rommelig huis woont tussen stapels dossiermappen met daarop de namen van Fellini, Pasolini en Truffaut.

Het is een aardig thema, die strijd tussen uiteenlopende opvattingen, en zeker niet uit de lucht gegrepen. Rood brengt die tegenstelling ook origineel in beeld, maar zijn scenario is even onzinnig als overvol. Wat een mooie, simpele vertelling had kunnen worden over een uitstervend beroep, is in Celluloid Blues niet meer dan een tragikomische farce. Vooral ook omdat Dries Smits de filmcriticus speelt als een onvoorstelbare lulletje rozenwater.

Jaarsma wordt op pad gestuurd om een ex-pornosterretje te interviewen dat naar Nederland terugkeert voor een 'serieuze' rol in de film van een jonge wilde maker (een grappige rol van cabaretier Mumtaz Jafri). Doordat op Schiphol twee tassen verwisseld worden, vallen de actrice en haar interviewer in handen van een roversbende waarbij vergeleken Snif & Snuitje harde criminelen zijn. Een bijna-verkrachting, veel bespottelijk gezwaai met revolvers en een vlucht per auto proberen een sfeer van spanning te creëren.

Drie verhaallijnen moeten in vijftig minuten bij elkaar worden gebracht. Maar dat gebeurt niet. Het enige dat bij elkaar wordt gebracht, zijn de filmredacteur en de porno-actrice die het na al die sensatie zo goed met elkaar kunnen vinden dat ze in het idyllische slotbeeld het bed delen.

In die zin is Celluloid Blues een oproep aan alle redactiechefs hun filmredacteuren aan te sporen tot een radicale verandering. Geen retrospectieven van Lubitsch meer, geen film noir of de ontdekking van de nieuwe IJslandse cinema - nee, avontuurlijk moeten ze worden, want dan belanden ze uiteindelijk in de armen van een pornoster. En is dat niet de ultieme droom van elke filmjournalist?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden