cd-recensieR.Y.C

De tracks van Mura Masa fladderen vrolijk door de Britse pop, maar de producer heeft weinig te melden ★★☆☆☆

Mura Masa maakt ‘futuristische dance’, zeggen ze in zijn thuisland. Maar daarmee maakt de Britse producer eigenlijk juist géén dance. Hij zet zijn producties onder vocale bijdragen van een lange rij gastartiesten, dus volgens de methodiek van de hedendaagse dance. Alleen maakt hij daarvan vervolgens wat oppervlakkig klinkende pop, waarin minstens zo veel plonkende basgitaren klinken als zoemende synths.

Op zijn tweede plaat wandelt Mura Masa door de popgenres en jeugdculturen van het Verenigd Koninkrijk. Hij start ergens eind jaren tachtig, bij de postpunk en alvast een klein beetje rave. No Hope Generation loopt zo van de sombere popstijlen langzaam over in de gejaagde ritmes van de drum-’n-bass. Ook in een indiepopliedje als I Don’t Think I Can Do This Again verschuift de sfeer en horen we heel in de verte de van de producer bekende knauwende synthesizers.

Toch is het moeilijk in zijn nieuwe plaat de handtekening van de maker te ontdekken. In Deal Wiv It, een aardige track gemaakt met de rapper Slowthai, fladdert Mura Masa langs grime en rauwe dubstep. Dan schuift hij daarna nog aan bij de opkomende Britse synthpopzangeres Georgia, voor het al te luchtige Live Like We’re Dancing. Haar eigen tracks zijn vele malen beter. 

Zo geeft Mura Masa een brede blik in de Britse pop die hij leuk vindt. Maar hij weet er niet bepaald een boodschap over uit te dragen. Geen van de tracks blijft ook maar een beetje hangen.

Mura Masa

R.Y.C

Dance/ Elektronisch

★★☆☆☆

Polydor/ Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden