De tedere onverschilligen

De ontslagen Alfred wordt wijzer, maar laat de lezer hoofdschudden

'Levenservaring is niet overdraagbaar en je kunt er ook geen voorschot op nemen', is een van de vele oneliners waarmee Oscar van den Boogaard zijn roman De tedere onverschilligen doorspekt. Aan het woord is Albert de Vriend, de leraar Frans die zijn leerlingen graag zou waarschuwen voor de valkuilen van het bestaan. Zelf is hij net ontslagen, omdat hij betrapt is met een leerlinge. Zijn vriendin Roberte aarzelt geen moment en pakt haar boeltje. Albert ging al langer vreemd en had haar een jaar eerder gedwongen tot een abortus omdat hij nog niet aan kinderen toe was.

Eigenlijk is Albert nog nergens aan toe. Onder het kinderlijke motto 'Ik wil geen verantwoording afleggen voor mijn leven' bezoekt hij nog eenmaal zijn demente oude vader en vertrekt dan naar Napels. Hij is kennelijk levensmoe, maar op zo'n simplistische manier dat je hem amper serieus kunt nemen.

Redder in nood is Dario, een Italiaanse psycholoog die op octopussen jaagt. Hij ontfermt zich over Alfred als die op straat is beroofd. Het is nogal voorspelbaar allemaal. Ogenschijnlijk gedeprimeerde jongeman met onverwerkt jeugdtrauma komt langzaam tot leven door toewijding van wijze man.

'Zolang je niet dood bent, leef je', denkt Alfred aan het eind, terwijl hij 'zich nog net op tijd aan een [zonne]straal kan vastklampen en zich met alle kracht die in hem zit, opheft.' Uit de mond van iemand die bepaald niet suïcidaal overkwam, klinkt dit gratuit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden