TV-RECENSIEJulien Althuisius

De tanden van Lil’ Kleine zijn zo fel dat ik 24 uur later nog steeds vlekken op mijn netvlies had

Eind vorige week schreef Daphne Deckers in haar column in De Telegraaf dat Lil’ Kleine kinderen aanzet tot facings. Ik schrok daarvan. Vooral omdat ik niet wist wat facings waren. Ik had wel een vermoeden. Facings zijn, zo dacht ik, een onderdeel van cancel culture, waarbij iemand wordt geconfronteerd met zijn ontoelaatbare gedrag. Een soort intervention, alleen dan woke. Het blijkt net iets anders te liggen. Facings zijn - nogal dure - laagjes composiet of porselein die over de tanden heen worden gelegd, om zo eventuele onvolmaaktheden te herstellen. Maar veel mensen laten blijkbaar hun tanden helemaal ‘tot haaientandjes afvijlen’, schrijft Deckers, om er vervolgens facings overheen te laten zetten.

Hoewel er een zekere ironie schuilt in het gegeven dat Daphne Deckers zich zorgen maakt over bekende mensen die cosmetische ingrepen laten doen en de sociaal-maatschappelijke gevolgen daarvan, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Vrijdagavond 20.30 uur zat ik met afstandbediening in de ene en vijl in de andere hand klaar voor The Voice. Het was de halve finale, er werd uitstekend gezongen en Martijn Krabbé toonde zich weer een meester in het slechtnieuwsgesprek met kandidaat Daphne, die aan het begin van haar optreden een black-out kreeg – maar tóch door ging naar de finale. Mijn aandacht ging echter vooral uit naar de tanden van Lil’ Kleine. Ze waren inderdaad erg wit – onnodig wit. Ze waren zo wit, recht en glimmend dat de tanden van Waylon, Ali B., Martijn Krabbé, Chantal Janzen, Wesley Sneijder (die in het publiek zat. Wat? Ja.) en verder alle kandidaten en gewone mensen die in beeld verschenen of thuis zaten te kijken of überhaupt ooit hadden geleefd, oogden als grafstenen op een vergeten begraafplaats. Lil’ Kleines tanden zijn het tandzijn ontstegen. Ze zijn een autonoom wezen geworden, onafhankelijk van de drager. Witter dan een gloednieuw toilet en zo fel dat ik 24 uur later nog steeds vlekken op mijn netvlies had.

Maar dat konden ook de knipperende lampen in het decor van All You Need Is Love zijn. ‘Heerlijk’, riep Robert ten Brink, nadat hij uit de openslaande deuren tevoorschijn was gekomen en plaats had genomen op de grote rode bank. De Beatles zongen, het publiek klapte mee. Het was zaterdagavond 22 februari en de lente was begonnen. Moeiteloos reeg Dr. Love het ene na het andere item aan elkaar. Er was een jong meisje dat verliefd was geworden op een corpsbal/kapitein van een rondvaartboot, maar ze kon hem nergens vinden. Drie keer raden wie er achter de deur stond. Er waren twee volwassen mannen – onafhankelijk van elkaar – met hun moeders naar de studio gekomen in een laatste poging hun ex-vriendinnen terug te krijgen. Mislukte. Er was een familie in Australië, herenigd met elkaar. Lukte. Er was zo veel. En steeds weer was er Robert ten Brink, die met de jaren alleen nog maar meer Robert ten Brink is geworden. En blijkbaar ook onvermoeibaar, want onmiddellijk na All You Need begon een nieuw seizoen BankGiro Miljonairs (voorheen Lotto Weekend Miljonairs), ook gepresenteerd door Dr. Love. Ik had gelijk al de eerste vraag fout. Geen facings voor mij.

Lil' Kleine en Zijn Gebit, dat zijn drager is ontstegen.Beeld RTL4
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden