De taal van Ester Naomi Perquin is zuiver

De gedichten van Ester Naomi Perquin getuigen van een eigenzinnig observatievermogen.

De sterkste gedichten zijn die waarin zij onzekerheid volledig toelaat.

De zoekende en aftastende gedichten van Ester Naomi Perquin (1980) getuigen van een eigenzinnig observatievermogen en een daarmee samenhangende eenzaamheid: wie goed kijkt, schept afstand tussen zichzelf en zijn omgeving. Het is een eenzaamheid die uitdrukking geeft aan wat het betekent om te bestaan.

Perquin, vorig weekeinde geïnstalleerd als de nieuwe Dichter des Vaderlands, is op haar sterkst als ze betekenis laat ontstaan door een situatie te schetsen zonder er uitleg bij te geven. Als dit wel gebeurt is het alsof er een gebruiksaanwijzing wordt geleverd voor het begrijpen van een gedicht.

In het magisch-realistische Wegens logistieke problemen wordt geschetst hoe 'we' omgaan met een ontvangen doos 'waarin zich onze toekomst bevond'.

Niet openmaken, wat u ook doet, niet openmaken. Er komt direct

iemand aan om de doos weer op te halen.

Prachtig wordt het slinkende geduld beschreven en hoe de toekomst klinkt wanneer 'we' een oor tegen het karton leggen:

Er was

heel zacht, muziek te horen. Het geluid van kraanvogels

die hoog overvliegen. Geroezemoes. Een stoomtrein,

duidelijk een stoomtrein die vertrok.

'We' besluiten de doos toch te openen. Er stroomt licht tevoorschijn - wat duidelijk genoeg is. De slotregel die volgt, is welluidend, maar maakt van de open toekomst die had kunnen eindigen bij 'Ik kom de doos ophalen', schreeuwde iemand/ door de brievenbus. 'Doe open.' een gesloten geheel:

Maar wij stapten voorzichtig de doos in en zagen

dat we mooier dan ooit vergeten zouden wat we

dachten dat ons te wachten stond.

De sterkste gedichten zijn die waarin ze onzekerheid en afwezigheid volledig toelaat. Haar taal is zuiver. Elk woord is zorgvuldig gekozen terwijl de regels vanzelfsprekend aandoen. Hierin klinkt de ultieme stem van een dichter die spreekt vanuit al haar ikken:

Een lichaam per persoon - maar steeds vaker blijft er

iemand achter. Als ze lang aan tafel heeft gezeten,

een uitgebreide brief gelezen en voor later

op de dag een antwoord heeft bedacht,

als ze al lang en breed is opgestaan - in de keuken -

de soep heeft opgezet - precies zo zittend,

lezend, onverstoorbaar zegt ze, treft ze zich

aan tafel aan. Dan lacht ze even.

Al die moeite los te raken en vermist, zich hebben

moeten delen in evenzoveel handen en blikken

van vreemden zegt ze en dan nog;

niet weten wie er over is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden