De Storm: Mooi beeld, zwak verhaal

Gierende wind, hoog opspattende golven en een onheilspellend donkere lucht. De Storm is nog niet goed en wel begonnen of de film maakt zijn titel al waar.

Meteen in de eerste minuten barst het natuurgeweld los, en het duurt niet lang voordat de dijken het begeven. Water is overal; eerst woest en kolkend, later kil en kalm als een grijze deken.

De Storm is geen rampenfilm, benadrukte regisseur Ben Sombogaart de afgelopen dagen in interviews. Weliswaar is het de eerste speelfilm over de watersnoodramp van 1953, maar de nadruk ligt niet op de aard en omvang van de noordwesterstorm die grote delen van Zeeland, Zuid-Holland en West-Brabant onder water zette. In plaats daarvan belicht de film één persoonlijke geschiedenis. De Storm vertelt het fictieve verhaal van Julia, een 18-jarige moeder die in de rampnacht haar baby kwijtraakt.

Julia (Sylvia Hoeks) wordt in haar streng gereformeerde dorp met de nek aangekeken, omdat haar kind buiten het huwelijk verwekt en ter wereld gekomen is. De jongen die haar zwanger maakte, is met de noorderzon vertrokken. Julia’s ouders kunnen de schande niet verdragen. Ze hebben hun eerste kleinkind sinds diens geboorte doodgezwegen.

Als het water de boerderij van haar ouders verzwelgt, kan Julia haar kind niet redden. Terwijl ze zelf door de golven wordt meegenomen, blijft de baby in een kistje achter. Nadat ze is gered door een luchtmachtsergeant (Barry Atsma) wil Julia maar één ding: haar baby zoeken. Ze is ervan overtuigd dat het jongetje nog leeft.

Haperend vervolg

Zo voortvarend als De Storm begint, zo haperend is het vervolg, waarin Julia met alle mogelijke middelen haar baby probeert te bereiken. Telkens opnieuw duikt de koppige jonge vrouw het ijskoude water in. Behalve Aldo wil niemand haar helpen; Julia’s positie als uitgestotene wordt keer op keer benadrukt. De watersnoodramp, waarmee alles begon, wordt langzaam maar zeker bijzaak in een verhaal dat steeds meer op een soap begint te lijken.

Het is een cruciale zwakte in het scenario van Rik Launspach en Marjolein Beumer. In hun poging de ramp terug te brengen tot menselijke proporties delft de geschiedenis het onderspit. De keuze voor één hoofdpersoon is een verkeerde; de zoektocht van Julia, hoe aangrijpend ook, kan niet meeslepend genoeg zijn om een ramp die meer dan 1800 levens eiste, naar het tweede plan te verwijzen.

Grootste uitdaging

Dat zal ook niet de bedoeling zijn geweest van Sombogaart, die met succesvolle drama’s als De Tweeling en Bride Flight zijn vakmanschap bewees. De grote uitdaging van De Storm was nu juist de watersnood. Complexe digitale effecten en maandenlang geploeter in een ondergelopen polder kwamen eraan te pas om de overstroming overtuigend vorm te geven.

Dat is gelukt – het is bijzonder knap wat Sombogaart met het beperkte budget van 6,5 miljoen euro voor elkaar heeft gekregen. Het maakt de missers in het scenario extra schrijnend. Onnodige flashbacks, karikaturale karakters en een plichtmatige epiloog maken De Storm tot een visueel indrukwekkende teleurstelling.

Regie Ben Sombogaart.Met Sylvia Hoeks, Barry Atsma, Dirk Roofthooft, Katja Herbers.In 111 zalen.

]]>

Fragment uit De Storm
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden