Review

De stille kracht van tien museadepots

In de zaal van Marc-Marie Huijbregts. Beeld Io Cooman

'Wát een hoeveelheid vergeten kunstenaars en kunst', schijnt Jan Mulder bij binnenkomst in het depot van het Groninger Museum te hebben verzucht. De uitnodiging aan de oud-voetballer én Groninger om er eens te grasduinen, op zoek naar vergeten meesterwerken kwam van het tv-programma De Wereld Draait Door. De VARA-kijkcijferhit bestond vorig jaar tien jaar. Reden om tien vaste gasten, tafelheren en -dames, uit te nodigen tien verschillende tentoonstellingen te maken. Samengesteld uit tien museadepots.

Prikkelende combinaties

Mulder toog dus naar Groningen. Cécile Narinx naar het Centraal Museum in Utrecht. Marc-Marie Huijbregts mocht naar het Eindhovense Van Abbemuseum. En zo verging het de rest: Nico Dijkshoorn (Drents Museum), Fidan Ekiz (Nederlands Fotomuseum), Jasper Krabbé (Stedelijk Museum), Herman Pleij (Catharijneconvent), Halina Reijn (De Fundatie), Joost Zwagerman (Gemeentemuseum Den Haag) en het ornithologische duo Pieter van Vollenhoven/Nico de Haan zocht naar vogelschilderijen in het Rijksmuseum en de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam. Voorwaar een lijstje prikkelende combinaties.

Nu zijn er tien zaaltjes van het Amsterdamse Allard Pierson Museum, doorgaans het domein van marmeren keizerportretten en Egyptische sarcofagen, met de meest uiteenlopende kunstwerken ingericht. Kunstwerken die een beetje of totaal uit het zicht zijn geraakt.

Zo brengt Cécile Narinx, hoofdredactrice van de Nederlandse Harper's Bazaar, een ode aan Gill, een veelbelovend ontwerperscollectief uit de jaren tachtig dat maar weinigen zich nog zullen herinneren. Ten onrechte, laat Narinx zien, alleen al vanwege de fantasievolle schoenen van Lola Pagola. Actrice Halina Reijn, ingefluisterd door Fundatie-directeur Ralph Keuning, toont aan hoe met de juiste toeschrijving een schilderij weer onder de aandacht komt. Want dat is het verschil tussen 'anoniem' en een 'Van Gogh'. Mulder diepte graffitikunst van Rammellzee en ingeblikte 'Fish Air' van Servaas op uit de Groningse krochten. Fidan Ekiz blies de foto's van de in 2011 te jong gestorven Mieke van der Voort nieuw leven in.

Sympathieke opzet

Net als Italiaanse Transavantguardia-schilderijen, middeleeuws anoniem houtsnijwerk, een stilleven van twee dode roeken van Floris Verster is het allemaal kunst die een stille dood is gestorven en nu wordt herwaardeerd (dat Jasper Krabbé bij zijn keuze uit de Stedelijk-collectie ook een 'vergeten' schilderij van zichzelf heeft gehangen, zij hem vergeven).

Toch mooi: dat het jarige programma zichzelf met dit soort kunst wenst te feliciteren. Het is niet alleen op papier een uitermate sympathieke opzet. Het pakt ook in praktijk verrassend uit. Waarmee DWDD Pop-Up Museum tegelijkertijd een vingerwijzing is naar alle musea die steeds maar weer hun kaskrakers ophangen, de vaste opstelling versmallen tot enkel 'meesterwerken' en de stille kracht uit hun depots negeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden