De Stijlpastoor Workwear

De Stijlpastoor bestempelt workwear als heimwee naar nonchalant naakt

De Stijlpastoor mijmert over vervlogen tijden.

Leonard Cohen, 1972. Beeld Sophie Baker / ArenaPAL

Van Leonard Cohen weten we dat hij graag bloot door het huis banjerde. Zoals hij ook elke ochtend zijn baantjes in adamskostuum trok. Laatst zag ik oude beelden voorbijkomen van een naakte troubadour in wat mij voorkwam als een hotelzwembad – ja, dat kon allemaal in die heerlijke jaren zeventig. Zich kleden kon Cohen, die stamde uit een familie van kledinghandelaren, ook: krijtstreep pakken, kabeltruien met coole col, suède trenchcoats met wijde revers en natuurlijk de blauwe Burberry regenjas uit Famous blue raincoat (‘torn at the shoulder’), het enige nummer waarin overspel als iets draaglijks wordt gebracht.

Wat me altijd in Cohen heeft aangesproken, is dat hij pakken bleef dragen toen de wereld om hem heen massaal aan de spijkerbroek ging. De misvatting dat het pak een burgerlijk uniform is, heeft hem nooit in z’n greep gekregen. Zo zien we de Canadees hierboven in een overhemd met diepe puntboord, een zogenaamde spear point collar, met ook nog een pin die het boordje straktrekt achter de strop. Opvallend is de combinatie met het wollen jasje, wat iets weg heeft van een Amerikaans collegevest. Die shirred cuffs bij de pols zijn me te popperig, maar verder oogt het elegant en sportief. Het doet me denken aan het safari-jasje dat Cohen droeg tijdens dat beroemde optreden op het Isle of Wight Festival in 1970, waar hij high van de mandrax het podium betrad. Dat was eigenlijk ook meer een safariblouse dan een safari-jas. En dat brengt me bij acteur Vincent Croiset, die het witte overhemd paart aan een zogenaamd overshirt. Het overshirt komt uit de workwearfamilie. Het heeft de vorm van een overhemd, maar is van robuuster materiaal (meestal dik katoen, soms corduroy of flannel) en wordt als jasje gedragen, net zoals Cohen dat met zijn vest doet.

Vincent Croiset. Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

Workwear is werkmanskleding die ooit werd ontworpen voor timmermannen en loodkloppers, maar beetje bij beetje onze dagelijkse garderobe is binnengeslopen. Het is vaak duurzaam en vormloos (er moest tenslotte in gewerkt kunnen worden), daardoor ook tijdloos, en er hangt een zweem van artisticiteit omheen – reden waarom de hipsters het zo massaal hebben omarmd. Maar de populariteit van workwear is naar mijn idee ook een gevolg van heimwee. Het weerspiegelt de zucht naar simpeler tijden waarin geluk nog heel gewoon was en we in ons blote niksie konden zwemmen zonder gearresteerd te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden