Tv-Recensie Julien Althuisius

De stem van Franklin vult de zaal, vult de harten totdat de ogen overstromen

De avond gaat niet om haar, maar uiteindelijk gaat het na afloop alleen nog maar over haar. 

Aretha Franklin tijdens het optreden in het Kennedy Center. Beeld CBS

Op een decemberavond in 2015 wordt Carole King geëerd door het Kennedy Center, een Amerikaans instituut voor podiumkunsten. De zaal zit vol prominenten, onder wie Barack en Michelle Obama. Janelle Monáe zingt een liedje van King, net als Sara Bareilles en James Taylor. En dan een verrassing.

Aretha Franklin komt op, om haar nek en in haar oren glinsteren diamanten, haar lippen roodgestift, om haar schouders een majestueuze bontmantel. Ze stuurt een kushandje richting King en neemt plaats achter de piano. Ze slaat wat toetsen aan. ‘Looking out, on the morning rain.’ Het applaus klatert. ‘I used to feel so uninspired.’ Carole King weet nu al (let wel, we zijn een paar seconden in het nummer) niet meer waar ze het moet zoeken. Ze heeft haar hand op haar hals en kijkt met mond open om zich heen. ‘When I knew, I had to face another day’. Barack Obama veegt een traan weg. De stem van Franklin vult de zaal, vult de harten totdat de ogen overstromen.

Aretha zingt door, krachtig, zuiver, alsof ze niet 73, maar 43 is. Dan het refrein. ‘You make me feel’. Carole King zingt uit volle borst mee, maar er is alleen maar het geluid van Franklin. Omhoog, omhoog, en dan weer helemaal omlaag, ‘like a natural woman.’ Haar stem, haar charisma, ze dragen veel verder dan de zaal van het Kennedy Center. Ze gaan de wereld rond, door televisies, computers en telefoons, de ontvanger betoverend met deze paar onsterfelijke minuten. Na het optreden zal de video viral gaan. Vrienden zullen ‘m aan elkaar laten horen, collega’s, ouders aan hun kinderen, kinderen aan hun ouders. ‘Ga ‘m kijken’, schreef David Remnick van The New Yorker later in zijn sublieme profiel over Franklin, ‘in minder dan vijf minuten verbetert je leven met minstens 47 procent.’

Aretha staat op van haar piano en loopt naar de voorkant van het podium. Ze haalt uit, ‘You make me feel’, nog meer kracht, nog meer vervoering, een arm in de lucht, de zaal juicht. ‘I feel like, I feel like’. En dan. Eerst schudt ze haar rechterarm los, dan laat ze die zware, die machtige mantel via haar linkerarm op de grond vallen. Haar schouders bloot, en weer de arm ten hemel geheven. ‘Woosh’ schreef Remnick over dat moment. ‘Het laten vallen van het bont is een oude gospel-beweging, een gebaar van emotioneel afscheid, van loslaten.’

‘You make me feel’. Een golfbeweging gaat door de zaal. Iedereen applaudisseert, iedereen gaat staan voor koningin Aretha. Tot slot heft ze nog een laatste keer haar rechterarm. ‘A woman’, zingt ze, ‘a woman’. Dan gaat het licht aan. Aretha maakt een buiging, komt omhoog en zegt nog wat. Omdat ze de microfoon te ver van haar mond heeft is het niet te horen. Maar je kan het wel zien. Thank you so much.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden