RecensieBill Fay - Countless Branches

De stem van Bill Fay is onverminderd ontroerend, maar een tikkeltje kaal klinkt het allemaal wel ★★★☆☆

Bill Fay: Countless Branches

Bill Fay was decennia lang een cultheld, geprezen door een kleine groep liefhebbers van Britse folk. Hij maakte begin jaren zeventig twee prachtige platen, die al snel even onvindbaar bleken als de Britse zanger zelf. In 2012, 41 jaar na zijn tweede album, dook hij ineens weer op met het intens fraaie Life Is People, gevolgd door het bijna even hoogstaande Who Is the Sender (2015).

De nog altijd het liefst in de luwte verblijvende Fay komt na vijf jaar met een album waarop hij de zaken soberder aanpakt dan voorheen. Op Countless Branches ontbreken de fraaie weelderige arrangementen. En dat is toch een beetje jammer. Met alleen piano weet Fay wel te overtuigen, omdat zijn stem nu eenmaal onverminderd breekbaar en ontroerend blijft. Maar een tikkeltje kaal klinkt het allemaal wel. Bij ieder liedje droom je even over hoe mooi het zou worden als Fay er in de studio met een groot orkest een mooi arrangement bij maakt.

Zo’n extra viool die je wel hoort in Time’s Going Somewhere geeft het liedje gelijk meer zeggingskracht.

Bill Fay

Countless Branches

Pop

★★★☆☆

Dead Oceans/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden