'De songs komen uit mijn hart en daar zit woede in'

Dwars door de notenbalk die op zijn rechterbovenarm is getatoeëerd, staat in schuinschrift zijn ene grote liefde: Texas. De vlag van de lone star state wappert in rood en blauw op zijn onderarm....

Van onze verslaggever

Ariejan Korteweg

OUD-LOOSDRECHT

Bij concerten draagt Dale Watson vaak mouwloze shirts, voor foto's stroopt hij z'n mouwen zo hoog mogelijk op. Niet alleen omdat hij trots is op zijn tatoeages, maar ook omdat hij z'n voorkeuren graag uitdraagt. That's Pride, een nummer van zijn laatste cd (I hate these Songs), bevat een tekst die na de Onafhankelijkheidsverklaring de meest adequate samenvatting van de Amerikaanse kijk op de wereld is: I'm American, I'm a husband and I'm a daddy. I pay my bills - sometimes a little late. I love real country music, I love Texas and I love my mama.

Dale Watson, 33 jaar, is een kleine, tengere man met een grijzende kuif en blauwgroene ogen. Hij lijkt het prototype van de rockmuzikant - geen wonder dat River Phoenix hem vroeg een muzikant te spelen in de film A Thing called Love. Maar Watson houdt zich verre van rock. Zijn liefde geldt uitsluitend real country music, en daarbij is hij zeldzaam recht in de leer.

Hij heeft lang moeten vechten voor acceptatie van zijn purisme. De drie cd's die hij de laatste twee jaar maakte, verkopen goed. Vooral in Europa, waar Nashville amper invloed heeft en de mensen nog van 'echte' country houden, die niet verpest is door popinvloeden.

Een jaar of zes geleden woonde hij een tijdje in Nashville. Zijn vrouw was zwanger, hij wilde vastigheid en nam een baan bij een muziekuitgeverij. Als songschrijver had hij weinig succes. Zijn beste resultaat was dat George Jones - een idool van hem - een nummer on hold hield, maar het uiteindelijk niet gebruikte voor zijn cd. Te ouderwets, oordeelde z'n producer.

Waarmee Watson z'n vooroordelen bevestigd zag: in Nashville hebben ze een afkeer van echte muziek! Met vrouw en dochter verhuisde hij naar Texas, waar hij opgroeide. In Austin, een universiteitsstad met een bloeiend en ruimhartig muziekleven, zouden zijn opvattingen over country beter gedijen.

Sindsdien heeft hij zijn draai gevonden. Hij kreeg een platencontract bij Hightone Records, de songs stromen als water. Honderden heeft hij er liggen, vaak achter het stuur geschreven, op een papiertje op z'n knie. Zijn liedjes gaan over gebroken harten, over Texas, over Jack's café waar je zo prettig kunt rondhangen, over zelfmedelijden en over (toch maar niet) stoppen met drinken. En soms schrijft hij over die andere muziek die zich ook country noemt, en waaraan hij zo gruwelijk het land heeft.

'Het is niet zo dat ik steeds wil hakken op Nashville', zegt hij met zijn prachtig trage, zuidelijke tongval. 'Maar de songs komen uit m'n hart, en daar zit nu eenmaal die woede.' We zitten op een terras in Loosdrecht. In de aangrenzende Byton Studio hebben Watson en zijn Lone Star Band zojuist radio-opnamen voor de KRO gemaakt. Zijn drie muzikanten gaan beleefd een tafeltje verderop zitten.

'Waar denk je dat die het over hebben?' vraagt Dale Watson en wijst op de andere gasten op het terras, die lome gesprekken in de schaduw voeren. 'Ik versta geen Nederlands. Maar ik vermoed dat ze niet over de ozonlaag praten, of over de poolkappen die al dan niet smelten. Hoe belangrijk dat ook is, het staat ver van de mensen af.'

Daarom zou Watson daarover nooit een song maken. Moet ik eerst de huur betalen of de telefoon, blijf ik bij m'n baas of ga ik verkassen, daar gaat het volgens hem om. 'Je hoeft geen genie te zijn om te weten wat mensen bezighoudt. Country is direct. De volgende regel is bijna te raden.'

Ooit zijn trein, auto en telefoon de countrytekst binnengedrongen. Kan hij zich een song over computers voorstellen? 'Ik ben geen computer guy', zegt Dale Watson met iets van spijt in zijn stem. 'Ik zal geen nummer over computers schrijven totdat mijn broer Larry, een bouwvakker die hard werkt, begrijpt waar het over gaat als ik iets zing als My harddisc failed, I lost my memory. '

Aan die herkenbaarheid ontbreekt het de hedendaagse country van Garth Brooks, Shania Twain en aanverwanten, vindt hij. Teksten en muziek onderscheiden zich in niets van Elton John of Billy Joel. Maar hun muziek verkoopt wel veel beter dan die van Merle Haggard, George Jones, Lefty Frizzell, Johnny Cash en de andere helden van Watson.

Met als gevolg dat Watson zich verlaten voelt. 'De radio was een vriend. Er zaten vijf knoppen op, en als ik de eerste indrukte, wist ik zeker dat ik country zou horen. '

'Mijn generatie is die van het line dancing en egocentrisme. Wij hebben gezwegen, en zwijgen is een vorm van acceptatie. Ik heb niet gezegd: hé, blijf van mijn muziek af, hou The Eagles buiten de country. De situatie is nu omgekeerd: wat ik maak, wordt niet meer als country beschouwd, het is te whiney en te twangy.'

Het beste wat country nu kan gebeuren is dat het plat op z'n gezicht valt , denkt Watson. Dan blijven alleen de liefhebbers over, zoals in Europa is gebeurd. 'Hier wordt de muziek door de fans overeind gehouden.' Watson noemt Festival Floralia in Oosterhout als voorbeeld, waar hij het afgelopen weekeinde voor duizenden mensen optrad. Dat wordt goeddeels door vrijwilligers verzorgd.

Het concert daar was een van de mooiste uit zijn loopbaan. Maar ook het optreden in Paradiso in Amsterdam staat hem nog bij. Toen hij daar in de kerk Poor Baby speelde, was het alsof de woorden recht omhoog gingen, naar z'n vader.

De band wacht in het busje. Het is tijd terug te gaan naar Alphen aan den Rijn, voor een optreden in Hotel Toor. Donderdag volgt Paradiso, vrijdag Brussel, zaterdag - als Watson zich niet vergist - Klaaswaal en zondag Autotron in Rosmalen.

Dale Watson en de Lone Stars zwaaien totdat ze de hoek om zijn gereden.

De cd's van Dale Watson verschenen bij Hightone Records.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden