recensieconcert cher

De show van Cher is aardig, maar wat gedateerd ★★★☆☆

Eigenlijk kon alles wel wat minder overdreven.

Cher in de Ziggo Dome.Beeld Ben Houdijk

Cher

★★★☆☆

30/9, Ziggo Dome, Amsterdam.

De Amerikaanse zangeres en actrice Cher mag dan 73 zijn, zoals ze niet naliet de zo goed als uitverkochte Ziggo Dome te laten weten, ze heeft nog altijd het gevoel iets te bewijzen te hebben.

In Hollywood werd ze als actrice lange tijd niet serieus genomen, terwijl ze als zangeres evenmin de waardering kreeg waar ze op hoopte.

Dat is allemaal aardig goed gekomen. Ze won in 1988 een Oscar voor haar rol in Moonstruck en scoorde genoeg wereldhits om sceptici de mond te snoeren.

Maar voor Cher is het allemaal niet genoeg. Geheel in Las Vegas-traditie, waar de productie van precies 90 minuten rechtstreeks vandaan leek te komen, stak ze een monoloog af die aandeed als een afrekening. Niet ongeestig, maar de bewijsvoering van haar gelijk (beelden van de Oscaruitreiking en een montage van haar filmrollen) deed wat potsierlijk aan.

Zoals alles eigenlijk wel iets minder overdreven kon. Tien dansers, muziek die ondanks de forse band toch van een geluidsband leek te komen en na elke twee liedjes een kostuum- en pruikwissel.

Op 30 september gaf de 73-jarige Amerikaanse zangeres Cher een concert in de Ziggo Dome.Beeld Ben Houdijk

Veel tijd om te zingen nam Cher eigenlijk niet, al doorliep ze behendig haar halve eeuw durende carrière. Zo zong ze I Got You Babe en The Beat Goes On in een fleurig jarenzestigdecor, samen met Sonny Bono, die in 1998 is overleden, op een zwart-witscherm.

Aardig, maar nooit ontkwam je aan de indruk hier naar een wat gedateerde videoclip te kijken en niet naar een zangeres die nog een keer alles wil geven. Die typerende, wat donkere, maar harde keelstem imponeerde opmerkelijk genoeg het meest in de drie Abba-liedjes. Met een felblonde, lange pruik maakte vooral Fernando indruk, al had ze daar feitelijk een donkere pruik bij moeten opzetten.

Maar dan had ze een achtste keer van het podium gemoeten, en zo was het wel genoeg. Elk liedje een ander decor. Dan weer Romeins, dan weer western en dan weer in jarenvijftig-Elvisstijl. Choreografisch dik in orde, maar de show had met een betere repertoirekeus wel aan kracht kunnen winnen. Haar aardige verhaaltje over hoe Elvis Presley in haar leven kwam had ze beter met een van zijn liedjes kunnen afronden dan met een vlakke versie van Mark Cohns Walking in Memphis. En dat stukje overacting in Michael Boltons I Found Someone had ze net als het drakerige nummer zelf ook beter achterwege kunnen laten.

Uitsmijter was uiteraard haar grootste succes Believe, het meer dan twintig jaar oude liedje dat als eerst nadrukkelijk gebruik maakte van autotune. In Ziggo Dome corrigeerde Cher er moeiteloos de te talrijke slappe momenten mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden