Recensie Picnic at Hanging Rock

De serie Picnic at Hanging Rock is vooral qua vormgeving en esthetiek sterk (drie sterren)

Maar alle verbluffende visuele effecten zonder duidelijke noodzaak gaan tegenstaan.

Nathalie Dormer in Picnic at Hanging Rock.

Dromerige meisjeskamererotiek, met op de achtergrond een sfeer van occulte dreiging en mysterie, dat is heel in het kort de essentie van de Australische tv-serie Picnic at Hanging Rock. De serie, een nieuwe bewerking van het boek van Joan Lindsay (1967) na de beroemde film van Peter Weir (1975), speelt zich af op een Australisch meisjesinternaat anno 1900. 

Na een uitbundige zomerse picknick in het bos bij de geheimzinnige rotsformatie ‘Hanging Rock’ verdwijnen vier meisjes van de school spoorloos. De serie begint met hun verdwijning, wisselt vorderingen in de zoektocht af met flashbacks, en werpt het net van verdenking steeds verder uit: uiteindelijk heeft iedereen in de kleine gemeenschap van Woodend, Victoria, wel een belang, én een duister geheim. Om te beginnen met de steile, ijzige directrice van de school, mrs. Appleyard (indrukwekkend gespeeld door Natalie Dormer uit Game of Thrones). En dan zijn er nog de vele suggesties dat er iets bovennatuurlijks in het spel is.

In de eerste drie afleveringen vallen vooral vormgeving en esthetiek van de serie op. Die zijn uitbundig, overdadig, exuberant. Voor kostuums, decor en rekwisieten zijn kosten noch moeite gespaard. Kleurgebruik en belichting zijn extatisch. Elke scène lijkt een schilderij, een variant van Monets Déjeuner sur l’herbe

Experimenteel camerawerk

Het is één lange parade van zonovergoten bostafereeltjes, ruisende witte jurken, blote voeten in het vochtige mos, krullen die glanzen in de zon, een trillende wimper, een lachje, een zucht. En dan het liefst in soft-focus, en in slowmotion. Want dat is een ander opvallend aspect: het camerawerk. Dat is gerust experimenteel te noemen: beelden worden versneld of vertraagd; de camera zit de meisjes claustrofobisch dicht op de huid om daarna weer wijds uit te zoomen.

Visueel verbluffend is het vaak, maar ook een beetje loos, want inhoudelijk ontbreekt elke noodzaak. De moderne kunstgrepen verhouden zich bovendien moeizaam met het klassieke kostuumdrama dat Picnic at Hanging Rock ook is. De makers wilden graag het beste van twee werelden samenbrengen, maar de elementen mengen nergens zo vanzelfsprekend als bijvoorbeeld bij Steven Soderberghs sublieme The Knick, dat zich in dezelfde tijd afspeelt. Na eerst visueel flink te overrompelen, gaat die gezochte overdaad algauw vervelen.

Niettemin blijft de serie fascineren, door het sterke acteerwerk, en vooral door de overtuigende weergave van de verliefdheden, afgunst en obsessies van ontluikende jonge vrouwen, in dat interessante gebied waar meisjesvriendschap verstikkend wordt, en puberfantasie gevaarlijk.

Picnic at Hanging Rock
Te koop op dvd vanaf 25 september (distributeur Lumière).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.