Recensie My Brilliant Friend

De serie My Brilliant Friend bewijst: een roman kan heel erg goed verfilmd worden (vier sterren)

Beeld uit My Briliant Friend

Er is een moment in de serie My Brilliant Friend (de verfilming van de eerste van vier Napolitaanse romans van de Italiaanse schrijfster Elena Ferrante) waarin een in een sloppenwijk opgegroeid meisje voor het eerst de zee ziet. En wat voor zee: de wonderbaarlijk glitterende Middellandse Zee, waarin een wit zeiljacht precies het juiste accent vormt.

Het is als dat moment in The Wizard of Oz, als Dorothy haar ogen opent in het land van Oz en het beeld van zwart-wit naar oogverblindend Technicolor verspringt. De zorgvuldig gedekte tonen van My Brilliant Friend doen ook denken aan ingekleurde foto‘s, aan het diepste blauw dat een nieuwe wereld lijkt te openen.

De scène illustreert hoe een verfilming echt iets kan toevoegen aan een boek, en vooral aan een geliefd boek, waarvan de woorden door miljoenen lezers zijn gekoesterd en waarvan de verfilming wellicht met enig wantrouwen wordt afgewacht.

Vrees niet, zouden we willen zeggen. My Brilliant Friend (De geniale vriendin, in het Italiaans Lamica geniale) is een fraaie, getrouwe bewerking van de roman over de vriendschap van twee meisjes, Raffaella ‘Lila‘ Cerullo en Elena ‘Lenù‘ Greco, die in het eerste boek ongeveer van hun 6de tot hun 16de worden gevolgd.

Allereerst is er het wonder van de casting van de twee rollen. Er zijn vier jonge actrices uitverkoren (uit duizenden kandidaten), stuk voor stuk ontdekkingen, die ook nog eens het Napolitaanse dialect moesten beheersen. Het spel van de jonge Ludovica Nasti (als Lila) en Elisa Del Genio (Lenù) sluit wonderbaarlijk goed aan bij dat van de oudere Gaia Girace (Lila) en Margherita Mazzucco (Lenù), die Lila en Lenù als jonge vrouwen spelen.

Beeld uit My Briliant Friend

My Brilliant Friend is het verhaal van een vriendschap, van twee meisjes met tegengestelde karakters die in dezelfde buurt opgroeien. Lila is opstandig en tart voortdurend het patriarchale gezag. Lenù is de schuchterheid zelve en kijk gefascineerd op naar haar grillige vriendin; een liefde die door Ferrante treffend wordt beschreven als een mix van obsessie, afgunst en diepe loyaliteit.

Beide meisjes zijn een stuk slimmer dan de mensen om hen heen. Het maakt ze scherpe waarnemers van het leven in de naoorlogse sloppenwijk, maar ook rivalen. Hun intelligentie is een gave en een last. Een van de meisjes zal uitgroeien tot een schrijfster die, weten we al meteen uit de openingscene, het ­leven van de ander (‘mijn geniale vriendin‘) zal beschrijven.

Net als in de film Roma van ­Alfonso Cuaron wordt de ­intimiteit van een jeugdherinnering met de imposante middelen van de grote cinema gereconstrueerd (de serie is een co-productie van het Italiaanse RaiUno en het Amerikaanse HBO), wat onder meer betekende dat voor de film een hele wijk werd nagebouwd en de aandacht voor details verbijsterend is.

My Brilliant Friend is een mooi, klassiek verteld verhaal dat de personages van Ferrante, die op afstand meeschreef, fraai tot ­leven brengt, geholpen door vier jonge actrices die je nooit meer vergeet.

My Brilliant Friend (****)
Met Elisa del Genio, Ludovica Nasti.
Te zien op IFFR (31/1), NPO Start Plus (vanaf 1/2) en NPO 2 (vanaf 8/2)

Interview 

Regisseur Saverio Costanzo liet 9000 Italiaanse meisjes opdraven voor de verfilming van Elena Ferrantes bestseller My Brilliant Friend
Vrijdag in een marathonvertoning op IFFR. En vanaf 8 februari te zien bij NPO: My Brilliant Friend (De geniale vriendin), de HBO-serie naar de bestseller-romanreeks over twee Napolitaanse vriendinnen. V sprak regisseur Saverio Costanzo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.