TV-recensieEmma Curvers

De serie Grenslanders maakt de provinciale politie weer eens volvet en aartslui

Sluit uw ogen en stelt u zich eens een politieagent van een klein politiebureau in een slaapdorpje voor. Drinkt hij filterkoffie, en zien we daar een tevreden buikje onder die futloze trui? Is de sleur op de zaak hem net zo lief als zijn licht bekrompen wereldbeeld? Ziet hij uit gemakzucht en door zijn negen-tot-vijfmentaliteit cruciale details in moordzaken over het hoofd?

Voilà, daar heeft u de dorpsdiender zoals we die ook zien in Grenslanders, de nieuwe Nederlands-Belgische thrillerserie van de Avrotros, die het gat van Penoza en Smeris moet opvullen.

De rechercheur die reuring in de tent komt brengen is Tara Dessel (Jasmine Sendar), die uit Rotterdam naar het grensgebied van Zeeuws-Vlaanderen is verhuisd en middenin een mysterie valt. Als ambitieuze agent mag zij de verbanden leggen die de sukkelaars ter plaatse missen. Want verbanden zijn er, tussen het mysterieuze, zwijgende meisje dat onder de drek is komen aanwandelen en een mogelijke moord op een plezierjacht.

Onderzoeken? De plaatselijke politie kijkt wel uit. ‘De meeste dingen lossen zichzelf wel op’, zegt commissaris Biegel (Fedja van Huêt met een prima Zeeuws accent) tegen Dessel.

Een beetje sleets, zo’n clash tussen stad en provincie – de buddiecopfilm Hot Fuzz parodieerde het niet voor niets. Toch zit er ook een frissere kant aan Grenslanders. Als zwarte vrouw met natuurlijk haar en hoge verwachtingen, krijgt heldin Dessel te maken met vooroordelen. ‘Is het donkertje er al?’, vragen de Zeeuwen bijvoorbeeld. En dan moet ze ook nog samenwerken met rechercheur De Wit, type boys club, die op zijn jubileumfeestje strippers in latex politiepak laat rondkrioelen. Als Dessel voortvarend te werk wil gaan, zegt hij: ‘We zijn hier niet in Rotterdam, schatje.’

Het is natuurlijk mooi dat de serie iets wil zeggen over het racisme en seksisme dat een vrouwelijke zwarte rechercheur ongetwijfeld ten deel valt, maar het is zonde dat dat van die provinciale idioten oplevert. Het Zeeuwse landschap (waar regisseur Erik de Bruyn vandaan komt) komt er beter vanaf dan de Zeeuwen zelf. Aan het camerawerk en de cast ligt het niet – daarmee kan Grenslanders zich meten met zijn Scandinavische voorbeelden. Maar anders dan in die series, moeten in deze eerste aflevering in loeitempo lijntjes en personages worden geïntroduceerd.

Een andere man met territoriumdrang is Bert Dewulf (Koen De Bouw), de iets te plichtsgetrouwe psycholoog die het mysterieuze meisje aan het praten moet krijgen. Helaas voor zijn vrouw en dochter, komt hij door deze zaak wéér zijn belofte om op tijd voor het avondeten thuis te zijn niet na. Nog zo’n personage dat bekend voelt.

Interessanter is Cornella Dingemanse (Monic Hendrickx), die de boot van haar zorgenkind Bobby wel verdacht grondig aan het kuisen is. Als Dessel vraagtekens bij Bobby zet, wordt haar dat niet in dank afgenomen. Commissaris Biegel: ‘Jij bent nieuw hier in het Grensland, hè? Jij moet ons niet onder druk zetten.’ Nee, als Dessel die zaak de komende weken nog wil oplossen, kunnen die Zeeuwse smerissen maar beter doorsukkelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden