Tv-recensieFrank Heinen

De schijnwereld van de cruise is een uitgelezen biotoop voor een praatjesmaker als Ronald Reisinger

Ronald Reisinger zit aan de bar op het zonnedek. Achter hem: de oceaan. Naast hem: een man en een vrouw van middelbare leeftijd. Reisinger zegt: ‘Ik werd ooit aanbeden als een god. Ooit al een s aanbeden als een god of godin?’ Hij gaat nog even door, verfijnt zijn verhaal met oncontroleerbare details. Dan staat de mannelijke helft van het gehoor op en maakt zich zonder iets te zeggen uit de voeten. ‘Dit verhaal is duidelijk niet boeiend’, mompelt Ronald Reisinger.

King of the CruiseBeeld BNNVara

King of the Cruise, de documentaire van Sophie Dros die BNNVara maandagavond uitzond bij 2Doc, gaat over aandacht. Op het reusachtige cruiseschip lijkt Reisinger in eerste instantie het middelpunt. Hij is een Schots-Amerikaanse kolos van onbestemde leeftijd. Te midden van lamlendigheid en licht amusement is het voor een man als hij geen kunst om de aandacht te trekken. Zijn lengte, zijn doordringende stem, zijn ingrijpende omvang... Hij bewoont een kasteel. Hij draagt koningsmantels, en kilts, waarin hij voor de spiegel poseert voor de volgende act begint. Nee, hij is geen meneer. Hij is een baron. Wanneer de pedicure die zijn voeten onder handen neemt niet lijkt te weten wat dat betekent, ‘baron’, slaat de vertwijfeling toe. Wat is hij zonder titel?

De schijnwereld van de cruise is een uitgelezen biotoop voor een praatjesmaker als hij. In dat drijvende cellencomplex vol beslipperde bejaarden en luxe verpakte ellende valt nauwelijks te ontsnappen aan Reisingers grenzeloze opsnijderij.

‘En wat doe ik?’

‘Nou, wat doe je?’

‘Wat denk je?’

Gespreksnarcisme, zo omschreef een Amerikaanse journaliste de aandoening laatst in de Volkskrant. Columnist Nynke de Jong noemde dat het ‘mijn hond is doder-syndroom’. Nou, van alle honden is Ronald Reisingers hond altijd het doodst.

Regisseur Dros heeft niet lang hoeven krabben om onder het vernis te komen. Reisingers zelfvertrouwen is even kunstmatig als de opgewektheid waarmee het personeel de koffie rondbrengt. Alle decors in King of the Cruise waaien bij het eerste zuchtje tegenwind om. Naarmate de film vordert, zakt de baron in elkaar. Hij wordt een soufflé waar niemand van wil eten. Een eenzame zonderling, beschadigd door Joost mag weten wie of wat, niet in staat tot contact. Zijn verhalen houden alleen nog de aandacht vast van bejaarde Russische dames die willen weten hoe groot zijn slaapkamer in het kasteel nou precies is. 

‘Ik ben een behoorlijk interessant persoon’, zegt Ronald Reisinger een paar keer. Hij heeft gelijk, al lijkt hij niet door te hebben dat hij pas echt interessant wordt als hij eindelijk zijn mond houdt en de camera hem volgt terwijl hij alleen en zwijgend door de gangen schuifelt.

Wat overblijft, is angst. Angst voor gebrek aan aandacht. Angst voor wat dieper graaft dan de oppervlakte. Angst voor het verleden, voor de toekomst, voor alles eigenlijk. Maar het meest van al: angst dat mensen opstaan en zonder iets te zeggen van hem weglopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden