Column Nieuw Venster

De schermangst van Silicon Valley is in eerste plaats een kwestie voor geprivilegieerden

Kelli van der Wals werpt in deze rubriek een blik op onlinecultuur.

Wie na het nieuws dat zangeres Anouk haar kinderen sociale media verbiedt, of na het DWDD-item over kinderen die liever een smartphone hebben dan snoep of buitenspeeltijd, twijfelt of het eigen kroost dat Instagram-account wel zou moeten hebben, leze eens de artikelenreeks die The New York Times vorige week publiceerde onder het thema The new digital divide.

Die nieuwe digitale kloof is misschien niet wat je verwachtte. Vroeger was er de vrees dat niet iedereen gelijke toegang tot en dus gelijke kansen op het internet zou hebben. Nu blijkt dat kinderen en jongeren van lage inkomensgezinnen veel meer tijd op de telefoon en andere schermen doorbrengen (in de VS gemiddeld 8 uur per dag) dan hun rijkere leeftijdsgenoten (5,5 uur). Zoals wel vaker met sociale media is hier een mooie parallel met eten te ontdekken: in de westerse wereld zijn arme mensen vaker te dik dan te dun.

Ook een paradox: in Silicon Valley zijn ze nog het meest panisch van die schermen bij hun kinderen. Die konden we op zich wel zien aankomen. Het is algemeen bekend dat Steve Jobs zijn eigen koters geen iPad gaf en dat het nageslacht van Bill Gates een technologie-arme opvoeding heeft genoten. In november 2017 zei Sean Parker, die Facebook heeft helpen opzetten, over Facebook: ‘God weet wat het met de hersens van onze kinderen doet.’

Dat sentiment is het laatste jaar, toen ook de gewone mens zich begon af te vragen of er misschien kwaad schuilt in zijn smartphone, alleen maar versterkt. ‘We dachten dat we het in bedwang konden houden’, zegt Chris Anderson, voormalig hoofdredacteur van Wired en ook zo’n bekend Silicon Valley-type, tegen The New York Times. ‘Maar dit ligt buiten onze macht. Dit gaat direct naar de genotscentra van het zich ontwikkelende brein.’

Volgens Anderson ligt schermgebruik dichter bij crack roken dan snoep eten. Een hoge werknemer van Zuckerberg zegt zelfs ervan overtuigd te zijn dat ‘de duivel in onze telefoons leeft en onze kinderen kapotmaakt.’

Nu wonen in de Vallei niet de minst excentrieke mensen, dus deze uitspraken zijn vast met een korreltje zout te nemen (van Anderson verschijnt binnenkort ongetwijfeld een bestseller over het onderwerp). Er zijn zelfs speciale fora om nanny’s te verklikken die hun oppaskinderen aan een scherm hebben blootgesteld. Klein beetje overdreven, maar.

Toch hebben we het hier ook over de elite van de wereld, die de nieuwste luxeproducten als eerste heeft. Van technologie gevrijwaarde tijd is zo’n luxeproduct geworden – we kunnen misschien ook beter spreken van een technologievrije dan van een technologie-arme opvoeding. Net als calorieën zijn prikkels, informatie en afleiding overvloedig aanwezig. De voorsprong is er voor wie die weet in te perken.

Om dat te doen, heb je al een voorsprong nodig. In kennis, maar ook financieel. Niet elke ouder heeft de middelen om de schermtijd van haar kind te verruilen voor sport- of muziektijd, zoonlief naar een technologiebewuste privéschool te sturen, of om een nanny in te huren die een geenschermenovereenkomst wil tekenen. De schermangst van Silicon Valley is in eerste plaats een kwestie voor geprivilegieerden.

Of weten zij iets dat wij niet weten?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.