Tv-recensie Frank Heinen

De Scheetjes frituren snacks, bakken pannekoeken en laten de hond uit. Voor de rest gebeurt er verrekte weinig

Ooit was Martien Meiland gewoon de zoveelste deelnemer aan Ik vertrek. Een man met een vrouw en twee dochters, die wat geaffecteerd sprak en tamelijk voortvarend te werk ging bij de verbouwing van een bouwvallig chateau tot bed and breakfast.

Sinds het volstrekt onverwachte en ook behoorlijk onverklaarbare succes van zijn SBS-programma Chateau Meiland (een soort eindeloze Ik vertrek-loop met dezelfde personages) wordt Meiland ingezet als tv-wonderolie. Zoveelste programma met oude rommel van zolder? Bel Martien. Show met BN’ers die rare dingen moeten zeggen? Bel Martien. Saaie talkshowtafel? Sluit de boel af met tien minuten Wijnen! Wijnen! met de Meilandjes.

Het werkt. Niemand weet waarom, maar het werkt.

En wat werkt, moet herhaald, en uitgemolken, en gekopieerd. Zo gaat dat, op tv. Dus moet er een moment zijn geweest waarop, in een Talpa-kantoor, een creatieveling de kijkcijfers van Chateau Meiland bestudeerde, een tijdje naar de varen in een hoek van de ruimte staarde en toen een ingeving kreeg. Daarop werd een ondergeschikte vrijgemaakt om alle oude afleveringen van Ik vertrek terug te kijken, op zoek naar nóg een kijkcijferkanon op een Hongaarse naaktcamping, of in een haciënda-zonder-bouwvergunning.
En zo kunnen we nu elke maandagavond op SBS kijken naar De Scheetjes.

De Scheetjes heten Hans en Karin, maar spreken elkaar voortdurend aan als Scheet. Vandaar de titel. Ooit volgde Ik vertrek hun pogingen een mini-adventuregolfbaan op Bonaire te beginnen. Die mini-adventuregolfbaan ligt er nu. Hans en Karin baten hem uit en dromen ondertussen van een park met vakantiehuisjes om gasten in te kunnen ontvangen. Daartoe bellen ze met iemand die over vergunningen gaat (en niet opneemt) en budgetteren ze wat uit de losse pols op een A4’tje.

De Scheetjes Beeld Talpa

Voor de rest gebeurt er verrekte weinig. Nou ja, ze frituren snacks, bakken pannekoeken en laten de hond uit. Voor de rest missen ze vooral hun familie. Ze komen nergens. Karin rijdt nog weleens naar de winkel, Hans houdt het bij een ommetje met de hond. ‘Soms’, peinst Karin, ‘soms denk ik: hij heeft een enkelband.’

Aan het eind van aflevering 1 vertrekken de Scheetjes uit het niets naar een berg verderop op het eiland, waarschijnlijk op gang geduwd door de onzichtbare hand van een productieteam dat langzaam simpel wordt van verveling.

De berg wordt zonder al te veel problemen beklommen. De spannendste scène draait om Karin die halverwege de klim moet plassen, in de bosjes neerhurkt en meldt: ‘Ik zeik mijn eigen schoenen vol.’
Ik zag het en moest denken aan die ene persoon bij Talpa bij wie in een moment van kolossale originaliteit dit format zijn gedachten moet zijn komen binnenwaaien. En aan al die andere creatieven die bewezen successen héél licht aanpassen en daarna, in afwachting van de kijkcijfers, naar een kamerplant gaan zitten kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden