FilmrecensieLa vérité

De samenwerking tussen Deneuve en Binoche levert een mooi genuanceerd duet op in ‘La vérité’ ★★★☆☆

Toch is La vérité niet de beste film uit het oeuvre van Hirokazu Kore-eda. Daarvoor komt het verhaal te bedacht over. 

Catherine Deneuve (links) en Juliette Binoche in La vérité (2019).

Achteloos gewriemel met een lok haar. Dat is het gebaar dat twee actrices in La vérité verzinnen wanneer ze op de set van een sciencefictionfilm staan te repeteren en ze de band tussen hun personages willen benadrukken. Zoals dochterfiguur Amy met een haarlok speelt zodra ze liegt, zo kan Amy’s moeder dat óók doen.

‘Dat had ik ook al bedacht’, zegt acteerdiva Fabienne Dangeville (Cathérine Deneuve). Fabienne vertolkt de oude versie van Amy en kijkt toe met haar eigen dochter Lumir (Juliette Binoche). Hoogstwaarschijnlijk liegt Fabienne, zoals ze voortdurend de waarheid verdraait of achterhoudt. Leugens uit verdriet, schaamte en eigen bestwil, tactische listen en gezellig gejok: La vérité, de veertiende film van de Japanse grootmeester Hirokazu Kore-eda (Shoplifters, Nobody Knows), barst ervan.

Lumir, zelf scenarioschrijver, heeft Parijs voor de VS ingeruild. Nu Fabienne haar memoires uitbrengt, voegt Lumir zich weer bij haar entourage, samen met echtgenoot Hank (Ethan Hawke) en dochtertje Charlotte (Clémentine Grenier). Volgens Lumir klopt er niets van Fabiennes boek. Waarom wijdt ze geen woord aan Sarah Mondavan, een vroeg gestorven actrice die blijkbaar een cruciale rol speelde in hun leven?  En dat terwijl Fabienne alleen aan die sf-film meedoet omdat haar tegenspeelster (Manon Clavel) zo veel op Mondavan lijkt. Al zal ze dat zelf glashard ontkennen.

Met La vérité  maakte Kore-eda zijn eerste productie buiten Japan. Bovendien is het de eerste film waarin acteergrootheden Deneuve en Binoche samenspelen. Een mooi, genuanceerd duet levert die samenwerking op. Terwijl Lumir vol wrok zit en Fabienne een onverbeterlijke narcist blijft, zie je twee mensen die elkaar nog altijd proberen te vinden. Fijn, hoe Kore-eda hen geregeld langdurig samen in beeld brengt, zodat hun onderlinge dynamiek goed voelbaar wordt. Vooral Deneuve is geweldig, zoals ze Fabiennes arrogantie iets volkomen natuurlijks verleent.

Catherine Deneuve in La vérité.

Toch is La vérité geen topper in Kore-eda’s oeuvre. Hij geniet duidelijk van het web van verdrongen feiten en half uitgesproken waarheden dat hij tussen Fabienne en Lumir spint. Al net zo gretig spiegelt hij hun relatie aan de personages uit de sf-film, die overigens is gebaseerd op een kort verhaal van auteur Ken Liu. Het is te veel van het goede: waar Kore-eda’s Japanse familiegeschiedenissen overrompelend waarachtig voelen, komt La vérité erg bedacht over. 

Dan blijkt Kore-eda’s meesterhand nog het meest uit de ingetogen, observerende regie, of uit dat ene korte uitzicht op Fabiennes gazon, waar een boom zijn rode bladeren verliest in de wind. En let ook op de details waarmee Kore-eda zijn protagonisten menselijk maakt. De driehoekige merkstift bijvoorbeeld, waarmee Fabienne en Lumir afwisselend zitten te fröbelen zonder dat ze het doorhebben. Een stuk subtieler dan zo’n leugenachtig bespeelde haarlok. 

La vérité

Drama

★★★☆☆

Regie Hirokazu Kore-eda.

Met Catherine Deneuve, Juliette Binoche, Manon Clavel, Ethan Hawke, Clémentine Grenier, Alain Libolt,  Christian Crahay.

106 min., in 47 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden