Beeldvormersde Rose Garden

De Rose Garden, symbool van Amerikaanse voorspoed en grandeur

Journalisten luisteren op 14 juli in de bloedhitte naar een lange toespraak van president Trump.Beeld AFP

Het was 32 graden, toen de Amerikaanse president Donald Trump een klein gezelschap vertegenwoordigers van de pers toesprak in de Rose Garden, de fameuze tuin van het Witte Huis die grenst aan het kloppend hart van de Amerikaanse macht: de Oval Office. Terwijl de meeste journalisten in de volle zon zaten, ondergingen zij op 14 juli lijdzaam de langs talrijke onderwerpen meanderende speech.

In de bloedhete tuin luisterde de zwetende pers naar wat een New York Times-journalist omschreef als een ‘presidential stream of consciousness’. 63 minuten duurde de bijeenkomst aan het begin van de avond, waarbij de zon langzaam wegzakte achter de gevel van het Witte Huis en althans de journalisten vooraan de verkoeling van de schaduw mochten verwelkomen.

Even dacht ik dat de aanblik van de Rose Garden op 14 juli – de smeulende journalisten, tegen de zon in turend naar de president die zich in de weldadige schaduw bevond – first lady Melania Trump te gortig was geworden. Dat ze zich realiseerde: zoals de pers hier wordt vernederd en fysiek in gevaar wordt gebracht, dat gaat alle perken te buiten. Als Donald dan niet het fatsoen kan opbrengen deze gasten van het Witte Huis de minimale bescherming van een kan water met ijs en een parasol te bieden, laat ík hen dan bij persconferenties in de toekomst voor een zonnesteek behoeden. Met schaduwrijk geboomte, watertjes, ruisende fonteinen. En parasols.

Melania Trump in de moestuin van het Witte Huis.Beeld Win McNamee / Getty

Maar helaas: het plan dat Melania Trump maandag presenteerde om de Rose Garden nieuw in te richten rept niet van schaduw of verkoeling, en dus ook niet van een geste van mededogen naar het gegrilde persvolk. En het is ook al geen reactie op die wanvertoning; de herinrichting van de Rose Garden is langdurig voorbereid, zo liet het Witte Huis weten, en is bedoeld om de tuin in oude luister te herstellen. Het gazon, omringd door in de lente bloeiende magnolia’s, heeft te lijden gehad onder veelvuldige betreding en ‘noodzakelijke veranderingen die waren aangebracht om het moderne presidentschap te ondersteunen’.

Het was Jackie Kennedy die in 1962 de aanzet gaf tot de strakke, nu verslonsde symmetrie die de Rose Garden kenmerkt. Zij en haar man, president John F., zagen tijdens hun Europese rondreis een jaar eerder de weelderige tuinen van paleizen in Frankrijk, Engeland en Oostenrijk. Daarbij vergeleken stak het groen rond het Witte Huis gewoontjes af. Onder leiding van Jackie, die ook het interieur van het Witte Huis moderniseerde, werden de tuinen aangepakt, met de Rose Garden als beoogde parel in de kroon.

Uiteraard hebben de tuinen rond het Witte Huis grote symbolische waarde, als materialisering van Amerikaanse voorspoed en grandeur. Ze boden presidenten en hun vrouwen de gelegenheid zich op ontspannen wijze aan de natie te tonen en zich, dollend met de kinderen, met een bal, een hondje, een zelf geboetseerde sneeuwpop of een boomhut (Jimmy Carter, kind van zijn tijd, de seventies) als familiemensen te presenteren. Of om er vriendschappen te bezegelen, zoals Jackie Kennedy, die haar zoontje John in de kinderwagen presenteerde aan Farah Diba, keizerin van Perzië en echtgenote van de in eigen land gehate sjah.

Jackie Kennedy laat haar zoon John zien aan Farah Diba. Beeld Getty

Als de bomen en planten van de presidentiële tuinen konden praten, zouden ze getuigen van de wandelingetjes die president Clinton maakte met de Palestijnse leider Yasser Arafat, tijdens vredesonderhandelingen met Israël. Van het societyhuwelijk in 1971 van presidentsdochter Tricia Nixon met Edward Cox, dat besprenkeld door een mild zomers regenbuitje werd voltrokken in de rozentuin. (Een huwelijk dat tot op de dag van vandaag standhoudt – dat u het maar weet.)

President Richard Nixon met zijn dochter Tricia op haar huwelijksdag.Beeld Bettmann Archive / Getty
President Bill Cliton met de PLO-leider Yasser ArafatBeeld AFP

De flora zou kunnen getuigen van de smadelijke aftocht van Richard Nixon na zijn aftreden in 1974, per helikopter vanaf het gazon. De oudste bomen zouden nog weten van de schapen die in 1918, tijdens de Eerste Wereldoorlog, graasden in de tuinen. Dat was een poging tot zuinigheid van de toenmalige president Woodrow Wilson. Ze hielden het gras kort en spaarden zo de kosten van een tuinman uit. Hun wol werd verkocht, de opbrengst ging naar het Rode Kruis.

Nixons vervanger Gerald Ford, president tot 1977, onderkende de publicitaire waarde van de tuinen, toen hij in 1975 onder het oog van de massaal toegestroomde pers baantjes trok in het nieuwe zwembad van het Witte Huis, vlak bij de Oval Office. Zijn sportieve uitstraling ten spijt legde de Republikein het bij de verkiezingen in 1976 af tegen de Democraat Carter.

President Gerald Ford in het toentertijd nieuw zwembad.Beeld David Hume Kennerly / Getty

Talrijke memorabele gebeurtenissen in de tuinen van het Witte Huis zijn door The White House Historical Association op Facebook gezet, ter gelegenheid van Melania Trumps aankondiging, afgelopen maandag. Het leidde behalve tot bewondering voor de florale schoonheid onder volgers ook tot bittere reacties van Trumps tegenstanders: hoe kon het dat er uitsluitend taferelen met Republikeinse presidenten in het overzicht zijn opgenomen?

The New York Times plaatste Melania Trumps Rose Garden-project enigszins vilein in een rijtje verbeteringen die zij heeft doorgevoerd in de residentie, waaronder een opknapbeurt van de tennisbaan in maart. Iets wat haar, midden in de uitslaande brand van een pandemie, op kritiek kwam te staan.

De krant vond een hoogleraar aan de Universiteit van Ohio, een autoriteit op het gebied van first lady’s, die uitlegde dat Melania’s bemoeienis met de Rose Garden mogelijk moet worden gezien als een poging haar nalatenschap in het Witte Huis veilig te stellen, nu de presidentsverkiezingen van november ras naderbij komen. ‘Wellicht voelt Melania Trump dat ze nog relatief weinig tijd heeft in het Witte Huis. Als zij haar punt wil maken zoals Jackie Kennedy deed in de korte tijd die ze mocht doorbrengen in het Witte Huis, dan is een project als dit toepasselijk.’

Een klein beetje wishful thinking over het politieke einde van Trump kleeft het verhaal van The New York Times wel aan. Laten we ons daarom wapenen tegen de grote en de kleine tegenvallers in het leven en nog eens luisteren naar de wereldhit Rose Garden uit 1970 ( ten tijde van Richard Nixon) van de Californische countryzangeres Lynn Anderson: I beg your pardon/ I never promised you a rose garden/ Along with the sunshine/ There’s gotta be a little rain some time. Zo’n buitje waarnaar de journalisten op het gazon snakten, die 14de juli.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden