Recensie The Mule

De rol van 80-jarige drugssmokkelaar zit Clint Eastwood als gegoten in The Mule ★★★☆☆

Helaas maakt hij zich er met het verhaallijntje over de politie iets te routineus van af.  

Clint Eastwood (links) in The Mule. Beeld Claire Folger

Hij bestond écht: de Amerikaanse leliekweker en oorlogsveteraan die failliet ging en op zijn 80ste in dienst trad van Mexico’s machtigste drugskartel, om de rekeningen te kunnen betalen. Jarenlang reed de onverdachte grijsaard honderden kilo’s cocaïne dwars door Amerika, met z’n pick-uptruck.

En tegelijk kon deze Earl Stone (gebaseerd op Leo Sharp) ook zo maar speciaal zijn bedacht voor Clint Eastwood, de regisseur en hoofdrolspeler van The Mule, want dit personage zit hem als gegoten. Wéér zo’n typische eenling, afgedreven van familie en vrienden. Een kortaf en onverbloemd communicerende oer-Amerikaan, die de Mexicaanse arbeiders, lesbische motorrijders of dat zwarte gezin met pech langs de weg nooit helemaal correct aanspreekt, maar wél vriendelijk bijstaat. En, om de klassieke Eastwood-held te vervolmaken, voor wie er in de wereld maar drie soorten vrouwen bestaan: exen, toekomstige exen en dochters. Ja, óók op z’n 88ste regisseert Eastwood zichzelf nog gewoon met ontblote bast, twee dames op schoot en bijbehorende oneliner, ‘even m’n cardioloog bellen’.

Eastwood, altijd al op z’n best als stoïcijn, vormt een droogkomische geriatrische verschijning te midden van de machinegeweerzwaaiende en betatoeëerde drugsbendeleden. Zijn Earl is fragiel; zelfs Eastwood wordt ouder, maar geen doetje. Met zijn drugsgeld springt de ex-leliekweker bij waar overheid en samenleving tekortschieten: hij betaalt een nieuw clubhuis voor de oorlogsveteranen en het schoolgeld van z’n kleindochter. Ook ontfermt hij zich over een kartelemployee: jongen, de kartelbaas geeft niet écht om je, ga toch iets leuks doen met je leven.

Omdat Earl, net als de échte smokkelaar, ergens gedurende het verhaal op de radar van de politie moet verschijnen, wordt The Mule van meet af in twee sporen verteld: er is ook dat verhaallijntje van twee DEA-agenten, gespeeld door Bradley Cooper en Michael Peña (uit Narcos: Mexico). Zonde eigenlijk, die wel heel routineuze politieperikelen; alsof Eastwood en zijn scenarist deze scènes er in een halve dag bij schreven.

Zo blijft The Mule wel iets onder de hoogste regionen van Eastwoods oeuvre: zonder meer geestig, maar niet glorieus. Een film waarin de ster z’n visie op het bestaan nog eens ontvouwt. Eastwood/Earl is níét tevreden met zichzelf: hij was te druk met werk (die bloemen) en besteedde te weinig tijd aan z’n gezin. Zal de hoogbejaarde Earl het tijdig bijleggen met zijn teleurgestelde dochter? Vanzelfsprekend wordt zij gespeeld door ene Alison Eastwood (46). Zo’n man is Clint Eastwood, zo’n film is The Mule.

★★★☆☆
The Mule
Regie Clint Eastwood.
Met Clint Eastwood, Bradley Cooper, Michael Peña, Alison Eastwood.
116 min. In 75 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden