Review

De rauwe vocale furie overheerst bij King Krule

Concert (pop) - King Krule in de Melkweg

De rossige 23-jarige belofte zingt in knauwend Cockney, met de branie van een voetbalhooligan. King Krule biedt live minder ruimte voor de mellow-momenten van zijn muziek.

King Krule

Er bestaat een slag Britse artiesten dat met straatschoffie-attitude een verfrissende draai heeft gegeven aan muziekgenres.

Audio Bullys deed het met dance, rapper Mike Skinner van The Streets deed het met hiphop en zanger, rapper en gitarist Archy Marshall, alias King Krule, doet het met jazzy pop en rap. De 23-jarige belofte, die met zijn verschijning het bleekste bleek en het rossigste rood van het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigt, zingt in knauwend Cockney, met de branie van een voetbalhooligan. Alsof zijn kaken voortdurend in gevecht zijn met een klont kauwgom.

En de onderwerpen van zijn albums - zijn tweede als King Krule, The Ooz, is net verschenen - zijn net zo typerend voor die demografische groep: zuipen en kotsen, en liedjes over onbereikbare, onbegrepen, afgewezen liefde.

King Krule (***), pop.
10/12, Melkweg, Amsterdam.

Jongemannenpathos

Het levert een muzikaal exposé van jongemannenpathos, dat heel effectief is als boosheid en frustratie elkaar versterken in tekst en muziek. Het trage zombiedansnummer Dum Surfer biedt een stevig ritme waarop Marshall afgemeten zijn gal spuwt. Emergency Blimp heeft de rauwe, snelle punkesthetiek waarvoor sneren in het Cockney lijken te zijn gemaakt. Maar als Marshall in Has This Hit?, gesteund door soundscapes van jazzy klanken, uitschreeuwt: 'When I look into the sky there is no meaning', klinkt het alsof een dronken gast op een bruiloft de microfoon van de band heeft gekaapt.

King Krule biedt live minder ruimte voor de mellowmomenten van zijn muziek waarop hij wél zacht en gedoseerd zingt. In plaats daarvan wordt veel overgoten met een rauwe vocale furie die de onderliggende subtiele muzikaliteit overheerst. Da's jammer.

Meer over