De puurheid van Stevens en zijn speelkameraadjes

Wanneer Sufjan Stevens op het podium een letter noemt, moet de zaal hem naroepen. Hij heeft niet voor niets zijn cheerleader-pak aan....

De naïviteit straalt eraf. Het past naadloos bij de muziekvan Stevens, die met Come on feel the Illinoise het mooiste albumvan het jaar afleverde. Stevens verhaalt op zijn derde album overde geschiedenis en eigenaardigheden van de Amerikaanse staatIllinois. Net zoals hij dat al eerder had gedaan met Michigan enzoals hij dat van plan is met de andere 48 staten van Amerika.Dus wars van ironie, met de puurheid en het observatievermogenvan een wereldwijs kind.

Maar het was de vraag of de volle veellagige kamerpop met eenbescheidenere bandbezetting te reproduceren valt. Met zeven man,banjo, trombone, trompet, xylofoon, piano en ook bas, drum engitaar komen Stevens en zijn speelkameraadjes in een uitverkochtParadiso een heel eind. Het schoolbandjeskoper, de folky banjo,de optimistische koortjes en de fluisterachtige zang van Stevensleveren een wonderlijk, soms uitbundig, soms donker amalgaam op.

Live krijgen de uitvoeringen van voornamelijk de weelderiggearrangeerde nummers de directheid van een popbandje, maarmoeten ze aan rijkdom inboeten. Chicago, dat je overspoelt metglorieuze extase, zoals misschien alleen God only knows van BrianWilson dat kan, verliest aan stuwkracht. En The predatory waspof the Palisades is out to get us, een kaleidoscopisch bouwwerkjevan koortjes, blokfluit en piano, dat schurkt aan het minimalismevan Steve Reich, verzandt in onzekere roffels en te langaangehouden akkoorden.

De milde kracht van Stevens ontvouwt zich overtuigender bijintieme nummers met minimale begeleiding. In Casimir PulaskiDay,waarin de christelijke Stevens zingt over een gestorvenjeugdliefde en onder begeleiding van banjo uiteindelijk zijnhoofd buigt voor Hem en gelaten zingt: 'And he takes, and hetakes, and he takes.'

Of het hartverscheurende Romulus: Stevens alleen op het podiummet niets anders dan een akoestische gitaar om de verwijten overeen afstandelijke moeder te fluisteren. Dan kan de zachtegeweldenaar je tot tranen roeren.

Pablo Cabenda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden