TV-recensie Julien Althuisius

De puber is helaas niet de meest energieke, praatgrage of welbespraakte menssoort

Julien Althuisius tv recensie Beeld vk

Voor zijn nieuwste documentaire De wereld aan je voeten, dinsdagavond uitgezonden op NPO 3, volgde ’s lands finest documentaireregisseur Michiel van Erp zeven kinderen uit Utrecht van hun 11de tot hun 18de. Hoe hebben ze zich ontwikkeld? Welke levensgebeurtenissen hebben hen gevormd tot de jongvolwassenen die ze nu – bijna – zijn? Van Erp zocht de kinderen elk jaar op en liet ze voor de camera bespiegelen op hun eigen levens.

Vertederend was het, te zien hoe Luka, Sardan, Mitchell, Noor, Tanay, Aron en Hannah de lucht in schoten, constant veranderden en op hun 18de terugblikten op hun – in vele gevallen nog niet vervlogen – puberteit. Van Erp had een divers gezelschap voor de camera, zowel in uiterlijk als karakter. Zo wist Mitchell al op zijn 11de welke tatoeages hij later wilde hebben en ging hij tijdens zijn verjaardagsfeestje volledig uit zijn dak op het nummer Sex met die kale (een liedje van de onvolprezen Lawineboys in samenwerking met DJ Jerome, op de melodie van Kings of Leon’s Sex on Fire). Aron op zijn beurt was het schoolvoorbeeld van de onwillige puber die meewarig toekeek hoe zijn goedbedoelende ouders met eindeloos geduld een nieuw bed voor hem in elkaar probeerden te zetten. Of Hannah, een hockeymeisje uit een welgesteld gezin, al op jonge leeftijd gezegend met een heerlijke Gooische r,  die vrijwillig een jaar lang naar een Britse kostschool ging.

Beeld VPRO

Tegelijkertijd voelde de bijna anderhalf uur durende film wat langdradig. Deels was dat te wijten aan het – op een echtscheiding hier en een nieuwe vriend daar na – uitblijven van drama (natuurlijk alleen maar goed voor de kinderen in kwestie). Maar het had ook te maken met het gegeven dat de puber over het algemeen niet de meest energieke, praatgrage of welbespraakte menssoort is. ‘Als je midden in de puberteit zit’ zei Van Erp gisteren in deze krant, ‘gebeuren er natuurlijk dingen die je geheim wilt houden voor je ouders en omgeving. Je geneert je snel, en je kunt ook nog niet zo goed met een afstand naar jezelf kijken.’ Het gevolg is dat, ondanks pogingen van Van Erp er wat meer uit te trekken, de antwoorden van de kinderen zelden het niveau ontstijgen van ‘wel leuk’, ‘je ding doen’ of ‘best wel heel erg’.

Gelukkig was er Mitchell, die net als zijn vader stratenmaker wilde worden. Dat werd hij en nu, op zijn 18de, ziet hij eruit als Wayne Rooney in zijn beste jaren. Een prachtige scène was hoe Mitchell en zijn vader aan het werk waren in het centrum van Utrecht en daarna aan een tafeltje samen een welverdiend blikje bier opentrokken. Mitchell wilde niet meewerken met het verhaal in deze krant. ‘Nee, bedankt’, appte hij de verslaggever. Gelukkig blijkt uit de allerlaatste scène van De wereld aan je voeten dat het prima gaat met Mitchell. Hij heeft een nieuwe vriendin, alweer. Maar met deze wil hij oud worden. En hij gaat nog steeds behoorlijk lekker op Sex met die kale

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden