De psychopaat en de goede non

Oog om oog..

LEIDEN Zo boosaardig als Michael LaSalle zijn er maar weinig. Deze moordenaar en verkrachter met nazistische trekjes is hoofdpersoon in Marcel Ottens nieuwe theatertekst Oog om oog. In een Amerikaanse gevangenis wacht de ter dood veroordeelde LaSalle op zijn executie. Otten roept de klassieke vraag op of zelfs zulke monsters de doodstraf verdienen.

De voorstelling is vrij letterlijk gebaseerd op het boek (en de film) Dead man walking. Oog om oog bestaat uit een aantal conversaties tussen LaSalle en Helen Prejean, een wereldvreemde non die zich over hem ontfermt. Zo krijgt zij soms een glimp mee van LaSalles schaarse menselijke trekjes. Ondanks zijn gewelddadige verbale uitbarstingen kan ze hem niet afschrijven en ze staat hem bij tot aan zijn onnatuurlijke dood.

Victor Löw, die de psychopathische gedetineerde speelt, is de meest enerverende aanwezigheid op het podium. Driftig en onvoorspelbaar is hij. Een enkele keer gaat de acteur daar te ver in en is hij niet meer eng, maar lachwekkend. De grens tussen indrukwekkend ingeleefd spel en kolderieke overacting blijkt een vage. Daar had regisseur Ignace Cornelissen beter de teugels iets strakker aangehaald. Maar Löw is op dreef.

Linda van Dyck steekt daar wat schraal tegen af. Aan haar door-en-door goede personage valt weinig eer te behalen. Daardoor verliest ook haar dilemma – verdient een man als LaSalle mijn liefde? – urgentie.

Dat evenwicht kon beter. Als het denkbaar is dat LaSalle compassie kent, is het dan wellicht ook mogelijk dat een non níet liefdevol kan zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden