Review

De personages in Les Combattants zijn fris en eigen

In Les Combattants wordt niets nieuws verteld, maar de personages zijn fris en eigen en beantwoorden niet aan man-vrouwclichés. Alleen de slotsequentie valt uit de toon. Alsof de regisseur niet geloofde in de kracht van zijn materiaal.

Still uit Les Combattants. Beeld -

Les Combattants is ruim over de helft wanneer de mooiste scène zich aandient. Om zich voor te bereiden op haar toelating tot de Franse landmacht volgt tomboy Madeleine een survivaltraining in de Zuid-Franse bossen. Arnaud vindt haar leuk, al duurde het even voor hij dat durfde toe te geven, en heeft zich ook aangemeld. Begin twintig zijn ze beiden. Ze hebben dan al samen gevochten en geruzied. Zij is fysiek sterker, nors en emotioneel afstandelijk; hij is opener, maar ook lichtgeraakt.

En dan komt het moment waarop hij haar gezicht insmeert met camouflageverf. Wangen, voorhoofd, oogleden, lippen. In stilte. Terwijl hij haar in feite nog geslotener laat lijken, in elk geval haar uiterlijk van nog een ondoordringbaar pantserlaagje voorziet, breekt de aanraking door zijn vingertoppen haar van binnen open. Regisseur Thomas Cailley, die met Les Combattants een zelfverzekerd speelfilmdebuut maakt (vier prijzen in Cannes, drie Césars), laat het je voelen, zonder het letterlijk te laten zien.

Bevreemdende acties

Waarom Madeleine doet wat ze doet, laat Cailley aangenaam in het midden. Haar bevreemdende acties (ze geeft zichzelf zwemtraining door met een paar dakpannen in een rugzak in het zwembad te springen) en zwartgallige uitspraken ('Dieren kennen geen emoties, als je dood bent, knabbelt je kat binnen drie dagen aan je gezicht') geven haar ruimschoots kleur. Actrice Adèle Haenel (doorgebroken met Naissance des pieuvres) schittert, voortdurend op de grens tussen gevoelig en ongenaakbaar. Natuurlijk is Madeleine niet zo sterk en zelfverzekerd als ze denkt, dat voelt Haenel haarfijn aan.

Alleen de surreële slotsequentie - is een coming-of-agedrama niet compleet zonder omineus gedoe? - valt wat uit de toon. Alsof regisseur Cailley niet helemaal geloofde in de kracht van zijn eigen materiaal. Hij vertelt weliswaar niets nieuws, maar zijn personages zijn fris en eigen, ze beantwoorden geen moment aan man-vrouw-clichés en ogen daarbij nooit irritant of geforceerd - met zo'n basis heeft een film geen kunstgrepen nodig.

Les Combattants. Regie: Thomas Cailley Met Adèle Haenel, Kévin Azaïs, Antoine Laurent. 98 min., in 14 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden