Filmrecensie Que Dios nos perdone

De paus een verkrachter? In het verdorven Madrid van regisseur Rodrigo Sorogoyen is dat niet eens zo’n rare suggestie (3 sterren)

Filmbeeld uit Que dios nos perdone.

Wie is het monster dat in de zomer van 2011 in Madrid bejaarde dames verkracht en vermoordt? Toch niet paus Benedictus XVI, die de stad op dat moment vereert met een bezoek?

Natuurlijk niet: de man heeft een sluitend alibi. Niettemin kiest de Spaanse thriller Que Dios nos perdone op een gegeven moment Benedictus als hoofdverdachte, door reportagebeelden van zijn komst achter elkaar te monteren met sinistere muziek eronder. Zo doet schrijver en regisseur Rodrigo Sorogoyen dat wel vaker: spanning en dreiging suggereren waar weinig aan de hand lijkt.

Misschien wil Sorogoyen op die manier een onafgebroken nerveus sfeertje creëren, ook als er niet door de straten, huizen en metro van Madrid wordt gerend. Wellicht ook houden hij en co-scenarist Isabel Peña de katholieke kerk indirect verantwoordelijk voor de gruweldaden in de film. Of ze willen de doofpotcultuur van de kerk projecteren op de Madrileense politie: die houdt de zaak angstvallig buiten de publiciteit, waardoor de dader ongestoord zijn gang kan gaan. En dan zie je in archiefbeelden, van protestacties tegen de economische crisis, de politie ook nog eens wellustig op demonstranten inhakken. Fijne stad, Madrid.

In dat klimaat proberen inspecteurs Velarde (Antonio de la Torre) en Alfaro (Roberto Álamo) hun werk te doen, terwijl ze flink worstelen met hun eigen onvolkomenheden. Alfaro kampt met agressie-aanvallen; de stotterende Velarde blijkt nauwelijks tot normale sociale interactie in staat.

Que Dios nos perdone (‘Moge God ons vergeven’) spendeert veel tijd aan deze gemankeerde helden. Ondanks hun soms afstotelijke gedrag winnen ze makkelijk je sympathie – de een als bonk testosteron, de ander als excentriekeling die steeds hetzelfde witte streepjeshemd draagt. Tussen acteurs De la Torre en Álamo, die voor zijn rol een Goya (de Spaanse Oscar) kreeg, klikt het goed; hoe tegengesteld Velarde en Alfaro ook mogen zijn, hun onderlinge chemie doet hen ver boven hun lamlendige collega’s uitsteken.

Bejaarde figuranten

Intussen stapelen de lijken zich op en drapeert Sorogoyen zijn bejaarde figuranten met een mes tussen de billen of poedelnaakt op de sectietafel. Dat past prima bij de kille bravoure waarmee hij van Madrid een onheilspellend, verdorven oord maakt.

Minder gelukkig is de keuze om in de laatste akte, net wanneer de boel aan het inkakken is, ook het perspectief van de moordenaar erbij te betrekken. Dat levert voornamelijk misselijkmakend gratuit geweld op, Freudiaanse psychologie van de koude grond en een even virtuoze als overbodige ontsnappingsscène. Que Dios nos perdone maakt gaandeweg de indruk van een film die zelfverzekerd wil overkomen, maar niet weet waar-ie het zoeken moet. 

Regie Rodrigo Sorogoyen  (3 sterren)

Thriller

Met Antonio de la Torre, Roberto Álamo, Javier Pereira, Luis Zahera, Raúl Prieto, María de Nati. 127 min., in 22 zalen.

Meer over