Column Robert van Gijssel

De overspannen dancemarkt drijft dj’s tot waanzin - of erger

Robert van Gijssel illu Beeld Berto Martínez

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Rutger Pontzen, Herien Wensink, of Nell Westerlaken stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Wie dezer dagen door Amsterdam wandelt en de kleurige lichtshows over het IJ ziet flitsen, zou denken dat die dance één groot hedonistisch feest is. U raadt het al: dat is natuurlijk niet zo, en dan gaan we het even niet hebben over de ernstig toegenomen lozingen van chemisch drugsafval, de afgelopen weken. 

Het probleem zit hem nu even bij de aanbodkant van de dance. Bij de dj’s, die wanhopig proberen te voldoen aan de vraag en daarbij hun gezondheid uit het oog verliezen.

Het dancejaar 2018, zo bleek bij de openingsdag van het Amsterdam Dance Event, staat in het teken van het psychisch welbevinden. De conferentie die deel uitmaakt van ADE begon woensdag met een panel over geestelijke gezondheid en hoe dj’s hun gevoelens van desoriëntatie en vervreemding tegen kunnen gaan.

Die gevoelens worden opgewekt door het constante gejakker over de wereld. Op de site van de NOS verscheen deze week een grafiekje waarin je de vliegkilometers van een aantal grote Nederlandse dj’s kon volgen. Van alleen al het kijken naar die grafiek kreeg je een jetlag: Martin Garrix legde het afgelopen jaar 350 duizend kilometer af. Afrojack vloog daar fluitend overheen, met een knappe 375 duizend kilometer.

Het hoort bij het vak: word je eenmaal gevraagd in clubs en op festivals, dan moet je ook je koffer pakken. Maar de remmen zijn de laatste jaren losgegaan. China, India en Vietnam doen mee aan de wereldwijde dance-manie, dus worden de dj’s na een show in Las Vegas, een optreden in Berlijn, een tussendoortje op Ibiza en nog een laatste feestje in Miami ook nog even richting Mumbai en Hanoi overgevlogen. Dus slapen ze niet, zien alleen af en toen een hotel van binnen voor een hazeslaapje met de kleren nog aan en lopen als zombies over luchthavens. Moederziel alleen. Met een smartphone als laatste contact met wat ooit een sociaal leven was.

Daar gaan dj’s aan onderdoor. De wereld schrok zich begin dit jaar kapot van de dood van de Zweed Avicii, jarenlang een van de hardst werkende jongens uit het circuit. En tijdens deze editie van het ADE speelt dj Hardwell zijn laatste show, omdat hij niet meer tegen het moordende schema kan en tijd voor zichzelf moet nemen.

De Amerikaan Seth Troxler vertelde ooit dat het huilen hem soms nader stond dan het lachen als hij wekenlang op een dieet van wodka en loempia’s op reis was. Hij kreeg er aambeien van, zei hij openhartig, en dat was niet eens het ergste. De Nederlander Laidback Luke zei eens dat ook hij flink in de war was geraakt en zijn huis had ingericht als hotelkamer, inclusief opgerolde handdoekjes in de badkamer. Zodat hij een beetje het gevoel had ‘thuis’ te zijn – hij had de dingen in zijn hoofd een beetje omgedraaid. En de Amerikaanse dj The Black Madonna zei vorige week dat het toeren zwaar was, soms veel te zwaar, maar dat dit nu eenmaal was wat ‘de industrie’ van je eist.

Oftewel: word je gevraagd, dan moet je opdraven. Zeg je twee keer nee, dan val je uit de bovenlaag van top-dj’s, kelderen je gages en kan het zomaar afgelopen zijn. Met die gedachte in het achterhoofd kun je sporten en gezond eten wat je wilt: de overspannen markt zal je uiteindelijk toch breken.

Misschien dat clubs en festivals daar eens bij moeten stilstaan. En iets minder hysterisch en met bakken geld achter de grote namen aanjagen. Het feestpubliek kijkt ook liever tegen een platendraaiend mens aan dan tegen een hologige zombie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden