Pics Floortje Smit

De Oscarcampagne van Roma ligt gevoelig in Hollywood, waar toch al met argusogen wordt gekeken naar Netflix en haar diepe zakken

Regisseur Alfonso Cuarón in 2014, nadat hij de Academy Award voor beste regisseur heeft gewonnen. Beeld AFP

Het leven van de stemmer voor een van de ­talrijke filmawards – BAFTA, SAG, DAG, ­Golden Globes, enzovoorts – moet weer heerlijk zijn geweest, de afgelopen maanden. Hier een borreltje, daar een lunch, cadeautje zus kleinigheidje zo, de beste films op dvd in de bus – kosten noch moeite worden doorgaans gespaard om de stemmers te paaien.

Maar nergens werd dit jaar zo veel uit de kast ­getrokken als voor de Netflix-film Roma. Chocolaatjes uit Oaxaca met een briefje erbij van actrice Yalitza Aparicio. Een Roma-poster, gesigneerd door Alfonso Cuarón, naar keuze opgerold of ­ingelijst. Cocktailparty’s gehost door Netflix-baas Ted Sarandos. Een Roma-‘experience’ in een oude studio, waar bezoekers zich onder het genot van ontbijt en/of lunch konden vergapen aan de kostuums, konden luisteren naar paneldiscussies, of zelf in een Roma-scène konden figureren.

Dit alles komt uit de koker van de legendarische campagneleider Lisa Taback (die ooit samenwerkte met de Oscar-jager bij uitstek Harvey Weinstein) en haar twintig medewerkers. Kosten van dit ­offensief? Vermoedelijk 25 tot 30 miljoen dollar, aldus The New York Times – dit zou het de duurste ­campagne sinds The Social Network (2010) maken. O ja, het zwart-witkleinood Roma kostte zelf maar 15 miljoen.

Wie een Oscar wil, móet wel meedoen aan het campagnecircus. Maar dat dit allemaal in het nieuws is, zo vlak voordat de stembussen sloten, zal Taback hebben dwarsgezeten. Kiezers paaien ligt gevoelig en moet dus subtiel. Bovendien wordt er in Hollywood toch al met argusogen gekeken naar de firma Netflix en haar diepe zakken.

De dienst is erop uit de traditionele filmindustrie een pootje te haken, is het idee. En iets dat geen echte bioscooprelease heeft gehad, zou geen ­cinema mogen heten. Een film hoort thuis in een bioscoop, de plek waar beeld en geluid je kunnen overspoelen, niet op een brak tv’tje. Roma is daar overigens een perfect voorbeeld van en doordat Netflix de film tegelijkertijd online uitbracht was die in Mexico niet op groot scherm te zien.

Daar kun je weinig tegenin brengen, als filmliefhebber. Maar dit jaar is er een interessante paradox zichtbaar geworden. Waar de Amerikaanse filmindustrie steeds meer op veilig gokt, met ­sequels, prequels en remakes, geeft Netflix interessante Amerikaanse filmmakers een kans om een film te maken waar geen Hollywoodstudio zich aan zou wagen, met budgetten die ze daar niet zouden krijgen. Roma is daar een voorbeeld van. Wat getuigt van meer filmliefde?

 Netflix mag dan alle wapens uit de kast hebben getrokken, maar wat de Academyleden op die vraag antwoorden, bepaalt of Cuarón zondagnacht dat felbegeerde beeldje voor beste film in handen krijgt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.